Debat binnen de PvdA gaat verder

Het weekend is weer voorbij. Het Maagdenhuis en de Vluchtgarage zijn weer ontruimd, de politieke ledenraad (PL) van de Partij van de Arbeid is zonder grote opstand geëindigd, de bestuurders kunnen weer door met waarmee ze bezig waren. Zo lijkt het, maar schijn bedriegt.

Koers houden, beter uitleggen en geregisseerde strijdbaarheid was het devies van onze partijleiding op de politieke ledenraad afgelopen zaterdag. Maar binnen de partij kookt en borrelt het overal uit onvrede met die koers. Naast het manifest Met Vertrouwen Linksom!, was er ook een ontevreden groep uit Nijmegen. Ons manifest kreeg vlak voor de PL een enorme publiciteit, toen opgemerkt werd dat ook een aantal parlementariërs met ons sympathiseerden. De Telegraaf kopte met ‘Onrust in de PvdA’ en vervolgens zaten we bij talloze radio- en TV-programma’s en zijn we door veel dagbladen geïnterviewd. Vele duizenden mensen bezochten onze website en de hartverwarmende sympathie betuigingen stroomden – en stromen nog steeds – binnen. Voor velen gold dat er hoop gloorde in een diep verlangen naar het herstel van onze ideologische veren en een praktische, linkse politiek. “Eindelijk herken ik mijn PvdA weer”, was de veelgehoorde hartenkreet. Ook buiten leek het even lente te worden, maar we wisten dat onze strijd voor verandering binnen onze partij er één van lange adem zou zijn.

Wat hebben we bereikt tot nu toe? Om te beginnen: meer draagvlak. Steeds meer partijgenoten komen met ons tot de conclusie dat de koers anders moet. Dat was zaterdag in de PL goed te merken. Al direct bij aanvang werd duidelijk dat de opzichtige poging van verdeel en heers van het PB om de discussie in gewestelijke groepjes te vormen niet gepikt werd. Pas nadat in een chaotische stemming in de hal besloten werd toch de hele bijeenkomst plenair te houden, haalde het partijbestuur bakzeil en gaf ons ook spreektijd om het manifest toe te lichten, iets wat ons tot dan toe beslist geweigerd was. Waarschijnlijk voorzag men dat volharden in hun weigering contraproductief zou werken , gelet op de oproerige stemming in de zaal. De leden pikten het niet meer dat hun keer op keer hun spreektijd werd ontnomen door allerlei ongevraagde speeches door partijprominenten of het invoegen van nodeloze programmaonderdelen. Dat dwong de partijleiding tot veel improvisatie. Onze politiekleider moest halsoverkop eerder komen, wat aangaf dat hier duidelijk niet op gerekend was.

Uiteindelijk kwamen ook de preadviezen van het partijbestuur over de ingediende moties beschikbaar. Onze motie over linkse samenwerking, met een nadrukkelijke oproep om nu er meer partijen nodig zijn voor een meerderheid in de Eerste Kamer dan de bestaande gedoogcoalitie, te kiezen voor GL, SP, PvdD en niet voor het CDA, werd overgenomen. Onze motie met een oproep aan de fracties in Eerste en Tweede Kamer om zich te laten inspireren door het debat in de PvdA en daaraan actief mee te doen, werd afgedaan als ‘overbodig’, want natuurlijk zouden deze fracties dat doen. Materieel zijn ze daarmee dus wel aan gebonden. Ook is het in lijn met de huidige vlucht voorwaarts die in of voor de fractie plaatsvindt. We besloten daar geen woorden meer aan vuil te maken.

Daarmee ging de discussie dus over onze derde motie. Vlak voor de PL hadden we nog een akkoord bereikt met alle afdelingen uit Amsterdam en met Zoetermeer/Pijnacker/Nootdorp, die net als wij moties hadden ingediend om het debat over de politieke koers van de partij breed te voeren, en deze PL slechts het begin van dat debat te laten zijn. Vanuit Groningen, Friesland, Rotterdam, Haarlem, Arnhem en de JS was een tegengestelde motie vlak voor sluitingstijd ingediend, welke onder kreet ‘niet lullen maar poetsen’ stelde dat met ‘Van Waarde’ en ‘Bakens verzetten’ er genoeg discussie was gevoerd in de partij, en de TK-fractie en onze bewindslieden opriep om: “ in het politiek debat harder dan voorheen te sturen op een herkenbaar geluid conform ‘Van Waarde’, ‘Politiek Van Waarde’ en ‘de Bakens verzetten’ – ook als er niet direct resultaat geboekt kan worden. We moeten duidelijker laten zien voor welke idealen de Partij van de Arbeid knokt en welke doelen de Partij van de Arbeid wil bereiken’. Deze motie werd zoals verwacht door het partijbestuur overgenomen – een motie die slechts oproept tot meer dualisme, maar dat niet afdwingt was in hun ogen uiteraard beter dan een proces wat zij niet helemaal beheersen en dat uiteindelijk ook het bestaande regeerakkoord en de huidige coalitie onder spanning zet. Toch was het partijbestuur er kennelijk niet gerust op, veel aanwezigen wilden wel een debat over onze politieke koers. De problemen binnen onze partij zitten immers echt niet alleen in en Haag. Achter de schermen werd met ons druk onderhandeld over een compromis. Wij besloten daaraan mee te werken mits de organisatie van het debat in handen zou komen van een instituut of persoon/personen waarin wij vertrouwen konden hebben, en dat het een breed debat binnen de partij zou zijn, waaraan zoveel mogelijk afdelingen meedoen, en dat ons manifest daar materieel in betrokken kon worden. Uiteindelijk werd een compromis bereikt waarin de Wiardi Beckman Stichting (WBS), en haar directeur Monika Sie, gevraagd werden deze rol op zich te nemen en dat het debat uit zou gaan van de al aanvaarde rapporten Van Waarde en De Bakens Verzetten – het gaat niet om het ter discussie stellen van de inhoud van deze rapporten maar om hoe daar in de praktijk mee moet worden omgegaan en wat dat betekent voor de huidige politieke koers. Met andere woorden, lezen, doorleven en omzetten in daden. Dat was in lijn met ons manifest, en daar wij goede ervaringen hebben met zowel de WBS als Monika Sie, konden wij dit steunen. Natuurlijk zal nu in de praktijk moeten blijken hoe dit debat gaat lopen, maar de eerste slag is duidelijk gewonnen en we gaan nu met Monika Sie en de WBS hierover in gesprek.

Tenslotte werden een groot aantal moties die oproepen tot aanscherping van het politieke beleid door het partijbestuur overgenomen: over geen bezuinigingen meer, over een plan van meer werk, over heroverweging van de verhuurdersheffing, over afzien van de beursgang van ABNAMRO en het ontwikkelen van een sociaal-democratische visie over het bankwezen, over afschaffing van een lager minimumloon voor jongeren, over het zeer kritisch zijn over het vrijhandelsverdrag met de VS, etc.

Natuurlijk, papier is geduldig en onze partij heeft geen goed track-record als het gaat om uitvoeren van door de leden vastgesteld beleid. De kloof tussen woorden en daden is één van onze centrale stellingen in ons manifest als het gaat om het verklaren van het verlies van vertrouwen bij onze kiezers. Toch denken wij dat we een goede slag hebben geslagen, een eerste slag, maar wel zeker één die perspectief biedt. Daarom moeten we nu doorgaan, zoals we ook hebben afgesproken in ons vooroverleg met onze sympathisanten aan de vooravond van de PL. Onder de naam ‘Linksom!’ zullen we als beweging binnen onze partij door gaan te hameren op de noodzaak tot meer debat in de partij, op de noodzaak het herwinnen van het vertrouwen van kiezers door eerlijk te communiceren, afstand te nemen van het neoliberalisme en een linkse koers in te slaan. En daarmee niet te wachten tot de eerstvolgende regulier geplande verkiezingen in 2017, maar nu al aanpassingen van het kabinetsbeleid te eisen en bruggen te slaan naar andere linkse partijen (SP, GL en PvdD) en bewegingen. Op vrijdagavond 24 april a.s. gaan we als beweging met elkaar bespreken hoe we samen verder gaan.

Wellicht is het de scherpte geweest van onze stellingnames in het manifest, of was het gewoon niet of amper gelezen, maar zaterdag bleek dat onze uitgestoken hand nog maar heel zuinigjes is aangenomen. De angstige, sterk defensieve houding van partijleiding en partijbestuur droeg niet bij tot een vruchtbaar debat. De rijk gevulde trukendoos van de repressieve tolerantie, die binnen onze partij helaas al enige decennia tot een ware kunst is verheven, werd weer voluit toegepast. Misschien is het ook gewoon incompetentie om een bijeenkomst van de PL goed voor te bereiden. De moties die van te voren waren ingediend waren tot ver in de bijeenkomst niet beschikbaar, evenmin als de preadviezen daarover van het partijbestuur. Voorafgaand aan de PL waren ze ook alleen voor afgevaardigden op de website toegankelijk, niet voor de vele individuele leden die uit onvrede met de politieke koers deze keer naar de PL waren afgereisd. Daarbij moet gezegd worden, dat je van goeden huize moet komen om überhaupt met de pvda.nl website om te kunnen gaan.

Onze partijvoorzitter reageerde echt zelf onder de gordel, toen hij in het plenaire debat zich vooral persoonlijk richtte op critici op het huidige beleid. Wat ons betreft sprak hier vooral een totaal gebrek aan empathie uit over het breed gevoelde ongenoegen in onze partij.

Toen Diederik eindelijk aanwezig was, bleek hij zich weer goed te hebben laten voorbereiden. Hij las een scherp betoog op over het vermaledijde regeerakkoord en ging een aantal punten uit ons verkiezingsprogramma af – allemaal zaken die terecht gekomen waren in dat regeerakkoord en inmiddels gerealiseerd waren. Daarmee implicerend dat de huidige critici in onze partij zich tegen het eigen verkiezingsprogramma keren en dat hem toch niet kwalijk genomen kan worden dat hij dat uitvoert.

Het probleem met dit betoog is dat wij denken dat hij dit werkelijk meent. Maar zoals ons manifest al stelt, betreft het hier halve waarheden. Diederik vertelde ons over dat in ons PvdA verkiezingsprogramma al stond dat we voor € 16 miljard zouden gaan ombuigen, waarvan € 5 miljard in de zorg. Maar zoekt u het gerust op, dat bedrag is nergens in ons programma te vinden. Het komt uit de berekeningen die het CPB gemaakt heeft, ná de vaststelling van ons verkiezingsprogramma. Wij betwijfelen ten zeerste of de huidige invulling van deze bezuiniging, zeker in de zorg, zo zou zijn aangenomen op ons congres in juni 2012, en wij weten zeker dat vrijwel niemand daar zich bewust was dat hij/zij daar ja tegen zei. In onze campagne werd immers juist afstand genomen van de bezuinigingspolitiek.

Citaat uit ons verkiezingsprogramma: ‘Ons vermogen om nieuwe economische groei te creëren hangt sterk samen met de wijze waarop we de staatskas op orde willen brengen. Wanneer we, op het moment dat het consumentenvertrouwen op een absoluut dieptepunt staat, om bezuinigingsredenen de koopkracht een zware slag toebrengen, persen we de laatste lucht uit de economie. Wanneer we echter nieuwe groei en werkgelegenheid realiseren, dalen direct de overheidsuitgaven en stijgen de inkomsten, waardoor de begroting versneld naar een evenwicht gaat. Kortom, Nederland heeft een groeiagenda nodig.’ Van de groei en banen waarover het PvdA-verkiezingsprogramma spraken is niets terecht gekomen. Wel kwam er de door onze PvdA bij voortgaande bezuinigingen eerder voorspelde verdieping van de recessie en stijging van de werkloosheid.

Diederik memoreerde zaterdag dat ‘dankzij het kabinetsbeleid’ er nu 50.000 banen zijn bijgekomen en dat de economie nu 0,8% groeit, na jarenlange krimp en stagnatie. Ook de koopkracht stijgt licht, zo vermelde hij trots. De boodschap is al sinds de net afgelopen winter, dat na zeven jaar economische winter eindelijk de lente doorbreekt. Tal van gezaghebbende instellingen, van DNB tot CPB tot de EC tot de OESO stellen: het lek is boven en de economische groei in de eurozone in het algemeen en Nederland in het bijzonder trekt aan. Maar na 7 jaar crisis is dat eigenlijk niet zo bijzonder. Economieën kunnen niet eeuwig krimpen. Op een zeker moment is het vet er wel vanaf en zal er toch gegeten en gedronken moeten worden. Kijk naar Griekenland, zelfs daar zijn naar jaren van economische kaalslag de groeicijfers weer positief. De vraag die je bij dit soort herstel moet stellen is, over wiens herstel hebben we het hier eigenlijk? Als je goed leest zie je dat als oorzaken van herstel vooral de lage olieprijs en monetaire verruiming door de ECB worden genoemd. En dan weet je dat de groei vooral afkomstig is van de exportsector die met lagere grondstofprijzen en een fors concurrentievoordeel door de zwakke euro haar winstgevendheid zonder noemenswaardige inspanningen fors heeft kunnen verhogen: de export groeide met 3,7%. Dat zijn conjuncturele omstandigheden, geen structurele verbeteringen. Maar er is ook een groei van de particuliere consumptie (1,8%) en van bedrijfsinvesteringen (3,1%), en deze getallen werden door het kabinet als majeure verbeteringen neergezet. Maar tegenover de neergang in de afgelopen zeven jaar zijn deze cijfers in werkelijkheid zeer gering van betekenis.

De 129 miljard euro die het redden van de banken in oktober 2008 en februari 2013 heeft gekost is via 52 miljard euro aan lastenverzwaringen op de burgers afgewenteld, terwijl het beursgenoteerde exportbedrijf is ontzien, met desastreuze gevolgen voor de binnenlandse bestedingen en het op de binnenlandse markt aangewezen MKB. De reële koopkracht van de gemiddelde Nederlander is nu nog altijd 4,5% lager dan in 2008, de consumptie van Nederlandse huishoudens is nog altijd 2,5% lager dan in 2008, de totale hypotheekschuld is nog nauwelijks gedaald en veel koopwoningen staan nog steeds financieel onder water, het aantal nieuwe banen leidt voorlopig niet tot een daling van de werkloosheid omdat mensen die zich eerst teleurgesteld van de arbeidsmarkt afwenden, zich langzaam daar weer melden, de omzetgroei van de Nederlandse detailhandel blijft al jaren sterk achter bij ons omringende landen en het aantal bedrijfsfaillissementen neemt nauwelijks af. Ondertussen neemt de armoede en de schuldenproblematiek toe, worden uitkeringsgerechtigden bij voorbaat weg gezet als fraudeurs en mensen die zich onvoldoende inspannen, neemt de inkomens- en vermogensongelijkheid toe en staan de meest kwetsbare mensen die afhankelijk zijn van zorg met lege handen. Er is een knagend gevoel van ongemak over de bubbels, de herwonnen schaamteloze beloningspolitiek bij onze banken en verzekeraars, het gedrag van private equity en de huidige baanloze groei. Risico nemen is weer zo goedkoop geworden dat de kans reëel is dat er nieuwe financiële zeepballen worden geblazen.

Het claimen van het vooral prille, conjunctureel bepaalde en baanloze economische groei als een resultaat van het kabinetsbeleid, miskent de feiten. Het economisch herstel is niet alleen bijzonder mager, het duurt ook uitzonderlijk lang. Het kost ons nu al meer tijd om te herstellen dan na de crisis in de jaren dertig van de vorige eeuw. Dat ligt niet alleen aan de ernst van de crisis, maar vooral aan een foute aanpak. Het prille, fragiele herstel is geen lovenswaardige prestatie maar eerder een brevet van onvermogen. De beslissing begin 2011 om de kosten van de bancaire crisis op burgers en MKB te verhalen heeft het economisch herstel met minstens 4 jaar vertraagd, met tienduizenden onnodige faillissementen en honderdduizenden onnodige werklozen tot gevolg. De beslissing van onze PvdA om dat in 2012 niet terug te draaien, maar om daar nog eens een schepje bovenop te doen, heeft dat alleen nog maar verergerd. Door het huishoudboekje van de staat te laten prevaleren boven dat van de kiezers is een basaal social contract verbroken (namelijk dat de staat er is voor de burgers, en niet andersom) en hebben wij het vertrouwen van onze kiezers verspeeld.

Daar komt nog bij dat er in ons verkiezingsprogramma ook veel punten stonden waar we nu weinig meer over horen, en die Diederik zaterdag ook onvermeld liet. Ik citeer één punt uit ons programma: ‘De bankensector moet geherstructureerd worden. Winsten van banken zijn privaat, maar de risico’s worden afgewenteld op de belastingbetaler. Banken mogen geen riskante avonturen ondernemen met de hen toevertrouwde spaargelden van burgers. Een verdergaande herbezinning op de structuur van de financiële sector is noodzakelijk. ABN Amro gaat niet naar de beurs. Dienstbaarheid van de bank aan onze economie moet bepalend zijn en niet aandeelhoudersrendement en winstgroei op korte termijn. Een alternatieve positionering en bestuursvorm van de bank bevordert bovendien de ‘biodiversiteit’ van onze financiële sector. Door diversiteit in organisatievorm van de grote financiële spelers neemt de stabiliteit van het bankwezen toe. Er wordt een alternatief financierings- en bestuursmodel voor ABN Amro uitgewerkt, inclusief een mogelijke rol voor geduldig kapitaal van institutionele beleggers.’ Dat klinkt toch heel anders dan wat er nu gebeurt.

Op het punt van de zorg stonden inderdaad de hoofdlijn van de decentralisaties ook in ons verkiezingsprogramma. Maar de omvang van de bezuinigingen, het daaraan gerelateerde onrealistische tijdpad en de veronachtzaming van de uitvoering leiden nu tot grote ongelukken. De averechtse effecten van goed bedoeld beleid dreigen daardoor in zijn tegendeel te verkeren. Steeds duidelijker wordt dat maatwerk zeker bij aanvang juist duurder is, dat gemeenten en uitvoeringsinstanties en uitvoerenden meer tijd nodig hebben en dat eigen regie echt is iets anders is dan eigen verantwoordelijkheid. Er zijn meer ingrijpende herstelmaatregelen dringend nodig, en ja, daar is ook veel meer geld voor nodig dan nu beschikbaar is gesteld.

Het bovenstaande is geen miskenning van wat onze bewindslieden en parlementariërs in Den Haag wel bereikt hebben, natuurlijk er zijn ook vele successen. De inzet van Lodewijk Asscher op beter werk en eerlijk werk is oprecht en nodig. De wetgeving van Jeroen Dijsselbloem op de bonussen in de bankwereld is uitstekend en inderdaad de strengste van Europa. Iedere opsomming doet hun onrecht vanwege zijn onvolledigheid. Maar uiteindelijk gaat het om de politieke beoordeling of het resultaat voldoende is. Onze kiezers hebben nu driemaal op rij duidelijk een negatief oordeel geweest met historische verkiezingsnederlagen. Wij van Linksom! zijn het met hen eens: het is onvoldoende en er staat teveel rechts rot beleid tegenover, bijv. op het gebied van repressie: repressie van uitkeringsgerechtigden, van asielzoekers, van bezuinigingen op toegang de rechtstaat, etc.

Hoe je de resultaten ook weegt, in de politiek is ook het gevoel belangrijk. Met veel van onze kiezers hebben wij onvoldoende het gevoel dat de PvdA strijd voert met de VVD om de eigen idealen te bereiken. De politieke cultuur binnen onze partij om zo graag mee te regeren tegen bijna iedere prijs breekt ons op. Natuurlijk willen we geen getuigenispartij zijn, willen we invloed uitoefenen door verantwoordelijkheid te nemen, maar dan moet er wel het gevoel zijn dat echt wat bereikt kan worden, en dat we het uiterste eruit gehaald hebben. Dat gevoel ontbreekt nu. De kloof tussen hoe onze kiezers onze resultaten beleven en hoe Diederik en Hans dat doen, is veel te groot.
Daarom vinden wij dat onze partij het in Den Haag echt anders moet gaan doen. Niet meer van hetzelfde, maar ander beleid. Fractieleden niet, plotsklaps met een powerpoint presentatie en via de pers, oproepen tot geregisseerde strijdbaarheid, waarbij fractieleden hun plannetjes eerst moeten voorleggen aan de bewindslieden, maar echt dualisme. Onze ‘Vijf over Links’ is een programma voor concrete politieke actie op het gebied van investeringen in duurzame groei, een eigentijds Plan voor de Arbeid, een echte beteugeling van de financiële sector, een radicale verduurzaming van onze economie in het algemeen en onze energievoorziening in het bijzonder en een betere verdediging en uitdraging van onze Europese waarden uit de Verlichting. Dat willen wij zien in Den Haag en in Brussel.

Hoe precies, dat is de inzet van het debat dat wij beogen en dat nu door de WBS zal moeten worden opgezet, als een verdieping van het Van Waarde debat. Een verdieping die zich dus vooral ook moet richten op praktische vertaling in beleid. Beleid dat wel keurig staat opgeschreven in verkiezingsprogramma’s, de Van Waarde resolutie en het rapport Bakens verzetten van de commissie Melkert, maar in Den Haag nog steeds pas na 2017 betekenis lijkt te mogen hebben. Als beweging Linksom! zullen we ons actief in dat debat mengen en verder stimuleren. Naar wij hopen samen met ons partijbestuur en de partijleiding, want dit moeten zij toch ook eigenlijk willen, als ze menen wat er geschreven staat in deze teksten.

Diederik sprak zaterdag over dat onze herkenbaarheid groter moet. Daarmee zijn we het volledig eens. Met ons programma Vijf over Links gaat dat zeker lukken. Daarvoor is de erkenning dat de zorgwetgeving ‘wellicht op een enkel punt’ anders moet, echter echt te mager. Zaterdag liepen de emoties soms hoog op, echt gezellig wilde het niet worden. Ook na afloop werd er niet samen het glas geheven. De inzet is ook hoog, de verwijten over en weer groot. Laten we het chagrijn van de PL achter ons laten. Kom op, ga met ons echt linksom! Niet pas in 2017, maar nu – er is geen tijd te verliezen! Niet pas als er een linkse samenwerking bereikt is met SP en GL tegen het grootkapitaal – wij zijn voor! – maar nu, in onze dagelijkse politiek praktijk in Den Haag. Niet met de inzet om het kabinet te laten vallen, maar ook niet met een inzet om tegen iedere prijs in deze regering te blijven zitten.

Advertenties

2 gedachtes over “Debat binnen de PvdA gaat verder

  1. vanuit de afdeling hebben we overigens herhaaldelijk bezwaar gemaakt tegen de wijze , waarop het CBS het verkiezingsprogramma “doorrekent” en ook tegen het feit dat de financiele verantwoording niet amendeerbaar is. Op de PL kwam toch niet echt een inhoudelijke diskussie over de koers van de PvdA tot stand, anders dan dat er vanuit het Manifest Linksom de toezegging werd losgepeuterd dat de WBS voortaan de resolutie Van Waarde gaat inbrengen op de volgende bijeenkomsten en gaat toetsen aan het beleid. De hele bijeenkomst was een week van te voren niet te vinden op de PvdA website, niet in de agenda en niet in het deel van het congres/ledenraad. De hele site werkt gewoon niet goed, de ledenraad stukken die er dan ter elfder ure opzet worden staan onder congresmoties, het is een illsutratie wat ons nog te wachten staat als de partijdemocratie verder gaat digitaliseren. Op het februarie congress hebben we al aangegeven dat dit met de huidge koers en i9ddelen gaat uitdraaien op een fiasco, men denkt even het rapport van de cie Noten uit te kunnen voeren om digital te gaan werken maar als je dat echt vorm wilt geven moet er heel wat meer gebeuren, het risico is niet debnkbeeldig dat dit niet goed gaat met imago schade voor de Partij als gevolg.
    Het is toch een aanfluiting dat een uur van te voren de moties nog niet beschikbaar zijn, dat zelfs tijdens de ledenraad de moties en de preadviezen er niet zijn “want ze moeten nog printen” Aldus de baliemedewerkers. Pas op het laatste moment komen de moties ter beschikking, als de diskussie al begint, dus tijd om het te lezen is er al niet. De hele manier van diskussieren is trouwens ook volkomen ongestructureerd, er lopen wat mensen de zaal in voor wat reakties, het belangrijste is dan opeens dat er ook een vrouw wat moet zeggen want anders is het niet goed. Kritische leden worden al snel afgekapt maar anderen Mogen onevenredig lang praten, iedereen moet zich bij de spreekmeesters melden maar als Saskia Noorman-DenUijl wat roept vanuit de zaal kan dat opeens wel. Men had beter kunnen diskussieren aan de hand van bijv stellingen, of iiets van een aantal onderwerpen,dit ging alle kanten op, zo van nu Mogen de leden ook wat reopen voor dat Diederik het nog een keer gaat uitleggen allemaal. Inderdaad een fraai voorbeeld van ingekapseld worden middels repressieve tolerantie, om de Frankfurter Schule er nog maar even bij te halen. Als we de hegemonie van het consumentisme, het rendementsdenken, de managerskultuur en de individualisering willen doorbreken is er een inspirerende en aansprekende toekomstvisie nodig waarin we afstand nemen van het ongebreidelde marktdenken dat zo kenmerkend is voor het neoliberalisme en de derde weg van het Schróder Blair Manifest waarin domweg niet eens de mogelijkheid van een ekonomische krisis in het kapitalisme voor mogelijk wordt gehouden.

  2. Een flink stuk waarbij ik moet aantekenen, zeer herkenbaar. In mijn beleving is het zo dat alles wat de waarheid is hard op gezegd wordt. Natuurlijk wordt er hard gewerkt in den Haag, maar is de fractie wel een afd
    Iegelijk van de samenleving? Ik ken de methode en vergadertechnieken. Eerst het goede nieuws. Neen, als er geen linkse samenwerking kan komen vrees ik het ergste. Er komen veel kapers op de kust en de oude achterban is straks ook weg. Politiek moet je elke dag beleven is mijn idee. De PvdA worsteld om beleid uit te stippelen. De PvdA heeft geen smoel. Natuurlijk beaamt Samson dat er veel gerealiseerd is uit het verkiezingsprogramma, maar de schade aan de andere kant is groter.
    Overheidsuitgaven blijven hoog. Hoeveel belastinggeld wordt er in projecten gestopt die faliekant mis lopen? Als een bedrijf schulden maakt trekt de bank de stekker er uit en de overheid red vervolgens deze banken? Maak er staatsbanken van en neem maatregelen zou ik zeggen. De postspaarbank was een zegen. Nu is het bankwezen een hel. Dus NIET verkopen die banken.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s