Najaarsconferentie Banning Vereniging

linksom_01
Door: Gerard Bosman

Bijdrage bij najaarsconferentie Banning Vereniging over ongelijkheid en belastingen, 22 november 2015

Mijn naam is Gerard Bosman, ik ben voorzitter van de PvdA afdeling Ridderkerk en één van de initiatiefnemers van Linksom! in de PvdA. Wij willen een debat voeren over de koers van onze partij, uit onvrede over de politieke praktijk aan het Binnenhof. Wij staan een linkse koers voor, met vooral veel meer aandacht voor meer werk en eerlijk delen, gelijke kansen en minder armoede. Wij zijn inmiddels met zo’n 100 kaderleden, van Groningen tot Schiedam, van Amsterdam tot Maastricht en Nijmegen. Wij presenteerden in september dit jaar een Plan voor de Arbeid & Solidariteit, waarin wij voorstellen doen voor 500.000 nieuwe, extra banen, waarin wij een verregaande belastinghervorming gericht op veel meer eerlijk delen en vergroening uitwerken, waarin wij 30 miljard euro verplaatsen, en waarin wij pleiten voor een wet op de loonvorming waarin per bedrijf en instelling een maximum verhouding voor het hoogste en laagste beloningsniveau wordt voorgesteld. Een Plan dat op hoofdlijnen gesteund wordt door de FNV en onze Eurodelegatie. Het is jammer dat het niet in de reader voor deze conferentie is opgenomen, maar nog meer dat onze TK-fractie er zo weinig mee doet.

Geen misverstand, ik weet dat onze bewindslieden en onze TK-fractie gemotiveerd zijn om zich in te zetten voor meer werk en minder ongelijkheid, en ze proberen het ook echt, ik zie ze ploeteren, ook Ed Groot en Henk Nijboer – ik heb al de debatten over de begrotingen en het belastingplan volledig gevolgd. Maar de resultaten zijn echt zwaar onvoldoende.
Wat ik wel bij onze partijgenoten aan het Binnenhof mis, is het gevoel voor urgentie. Dan helpt het niet om steeds weer de (m.i. te magere) resultaten te melden, zonder daarbij meteen te benadrukken dat dit niet meer dan een eerste stap kan zijn, en dat iedere mogelijkheid om er meer uit te halen benut wordt. De urgentie is heel hoog. De werkloosheid blijft veel te hoog, bijna 7%. Dat een motie met unanieme stemmen in de eigen ledenraad stelt dat er ‘veel meer dan 35.000 banen gerealiseerd moeten worden’ maakt kennelijk ook niets uit. Overigens komen die 35.000 banen er pas ver in het volgende decennium, voor 2016 leveren de 5 miljard maar 7000 banen oplevert. Dat is zeven ton per baan, dat is een heel dure baan…

In de Miljoenennota worden ons cijfers voorgeschoteld waaruit blijkt dat de terugloop van de werkloosheid volgend jaar zelfs lager is dan dit jaar. Die is nu 0,5% en voor volgend jaar is de verwachting 0,2%. In de Miljoenennota wordt aangekondigd dat de structurele werkloosheid niet zal afnemen, maar oploopt en verder blijft oplopen. Bij ongewijzigd beleid zal de werkloosheid nog tot ver na 2020 hoger zijn dan 5%. Hoger dan toen dit kabinet begon. Daarmee dreigt het gevaar dat groepen permanent worden uitgesloten van de arbeidsmarkt. Uitgesloten van een echte baan met voldoende koopkracht om volledig mee te kunnen draaien in de maatschappij. Werkloosheid trekt diepe sporen in onze samenleving. Dat moet koste wat kost worden voorkomen. Werkloosheid is geen individuele pech maar een maatschappelijk probleem.

Werk is niet een ongemak wat we moeten verduren om inkomsten te kunnen generen, opdat we voldoende kunnen consumeren. Werk vormt ons tot wie we zijn – als er geen werk meer is, dan raakt dat ons ‘zijn’. Dat besef je pas goed als je het niet meer hebt – ik kan daar ook uit persoonlijke ervaring over meepraten.
Werkloosheid is geen technisch economisch probleem, maar een sociaal en een ordeningsprobleem. Werk is inmiddels hét middel tot erkenning, ontplooiing, sociale contacten en dagritme. Bovendien is werk nog altijd het belangrijkste instrument om het nationaal inkomen te verdelen: hoe verdeel je de poet ‘eerlijk’ als in de toekomst werkelijk een klein aantal mensen het hele nationaal inkomen zou produceren.

Werkloosheid is verschrikkelijk, het gooit je hele leven overhoop – relaties stranden, huizen moeten verkocht worden, enorme restschulden resteerden vaak in de crisis. Sociale structuur valt weg, de eigenwaarde dreigt weg te vallen, velen worden depressief. Je wordt gek gemaakt met idiote trainingen en onzinnige prietpraat over re-integratie, opgejaagd met bureaucratische verplichtingen en vernederende tegenprestaties, dwangarbeid met een uitkering, en volop verdringing van andere kansloze medeburgers. Ruim 400.000 werklozen zijn net als ik ouder dan 55-plus en een groot deel van hen (bijna 300.000) is langdurig werkloos en dreigt met mij nooit meer aan het werk te komen, en tegelijkertijd wordt de pensioenleeftijd nog sneller verhoogd. Deze groep groeit nog steeds. Al deze mensen komen in de bijstand, die voor velen geen vangnet meer is, met vermogens- en partnertoets. Mijn CV, met o.m. een Harvard-opleiding en zeer brede ervaring, is opeens niets meer waard – onbemiddelbaar staat op mijn gemeentelijke beschikking. Mijn leven lijkt zo voorbij te zijn, zo voelt het. Ik vraag mij af, of bewindslieden en fractieleden nog weleens een werkloze ontmoeten? Ik voel zo weinig empathie en urgentie.

Als mensen wel betaald werk hebben, zijn zij steeds meer aangewezen op onzeker werk, op slecht betaald werk van korte duur waardoor draaideurwerkloosheid ontstaat: steeds korte perioden van werk afwisselen met korte of langere perioden van werkloosheid. Vaak gaat het hierbij ook om contracten met heel weinig uren werk en dus zeer lage inkomsten. Andere groepen hebben wel werk maar zeer variabel: de ene week veel uren, de volgende heel weinig. En de positie van zelfstandigen is flink verslechterd. Werklozen en in toenemende mate ook werkenden ervaren dus instabiele inkomens en bestaansonzekerheid.

En hetzelfde gemis aan gevoel voor empathie en urgentie geldt voor de groeiende ongelijkheid, van steeds schrijnender armoede en idiote rijkdom, en een verdwijnende middenklasse, met segregatie in de steden, in de scholen en in de gezondheidszorg.
De ultrarijken zijn dit jaar 10% rijker geworden, zo bleek onlangs uit de nieuwe Quote. Al eerder was becijferd dat de vermogens van de 500 rijkste huishoudens in Nederland tussen 1993 en 2010 met bijna 14% per jaar groeiden. De rijkste 3 Nederlanders bezitten meer vermogen dan de helft van alle Nederlandse huishoudens bij elkaar. Van al het private netto-vermogen in Nederland is bijna tweederde in het bezit van de rijkste 10% Nederlanders. Ook na correctie voor pensioenen is de vermogensongelijkheid nog altijd gigantisch. Ook de inkomensongelijkheid blijft toenemen. Bij de ING vindt de baas per dag niet zoveel als de werknemers op de onderste loonschalen. Dit is echt groot en alarmerend – de omvang ervan het haalt de basis van onze verzorgingsstaat onderuit. Ik wou dat ik onze fractie en bewindslieden daar veel meer over hoor, dat het bovenaan onze zorgen en prioriteiten staat, en dat iedereen voelt dat dat ook echt zo is.

Ik zie teveel berusting als het om die cijfers gaat. Ik zie dat men al zo hard heeft moeten vechten voor de te geringe zaken die wel goed zijn in de plannen, dat men alle energie richt op het overeind houden van die punten en geen risico wil lopen die ook nog kwijt te raken. Ik mis de zelfbewustheid om vanuit onze eigen idealen te strijden voor die honderdduizenden burgers die werkloos en in jarenlange armoede zich in de steek gelaten voelen.
Waarom kunnen andere partijen wel de moed opbrengen om als het om het realiseren van hun idealen gaat ergens een rode lijn te trekken en beperkt onze PvdA zich tot het kennelijk enig resterende ideaal: dit kabinet kost wat kost tot de eindstreep brengen? Dat wordt dan uitgelegd als ‘verantwoordelijkheid nemen voor noodzakelijke, moeilijke keuzes’ en die andere partijen worden in de meest recente actiesite van onze partij over het belastingplan weggezet als partijen die alleen maar hun stokpaardjes berijden.

De slogan ‘verantwoordelijkheid nemen voor noodzakelijke, moeilijke keuzes’ duidt op het nemen van verantwoordelijkheid voor keuzes die haaks staan op wat nog in 2012 in ons verkiezingsprogramma werd beleden. Daar stond nog: niet bezuinigen, maar investeren, ABNAMRO niet naar de beurs en meer solidariteit.
Is dat nu de ‘waarden gedreven politiek’ waarop onze partij zich anno 2015 beroept? En zo nee, wat doen we dan eraan?

De electorale crisis van onze PvdA is een kwestie van vertrouwen. Door te pleiten voor een geheel andere politiek, maar zodra de verkiezingen voorbij waren, toch weer steun te geven aan dezelfde oude politiek, zijn de mensen begrijpelijkerwijs het vertrouwen in onze PvdA kwijt geraakt. Het op koers houden van een in zichzelf onrechtvaardig en niet effectief beleid brengt alleen op de korte termijn en alleen onder de Haagse kaasstolp stabiliteit, maar veronachtzaamt dat de crisis zich juist, op langere termijn en breed in de samenleving, verdiept. Zeggen en doen, pleiten en stemmen – ze liggen vaak te ver uit elkaar. Iedere keer steekt er een storm van protest op. We hebben de burger vooral als calculerende klant opgevoed. En vooral onze PvdA krijgt er van langs. Te lang is het gesprek over de vertrouwenscrisis van onze PvdA met zijn kiezers weggehouden met een beroep op dit korte termijn en beperkte vizier-denken.
De komende periode zal cruciaal zijn voor het voortbestaan van onze PvdA. Herkenbaarheid, geloofwaardigheid en het herwinnen van vertrouwen moet daarbij centraal staan. Ons politieke mandaat en handelen kan alleen effectief zijn als er gewerkt wordt aan herstel van dat essentiële vertrouwen. Het herstellen van dat vertrouwen in woord en daad, dat is onze primaire opdracht. Bij onze kiezers, onze leden en bij onze partijen die betrokken kunnen worden bij een hernieuwde zoektocht naar een linkse samenwerking. Woord en daad, gedrag en resultaten. Luisteren naar soms pijnlijke, maar opbouwende kritiek, en daar ook zichtbaar iets mee doen, is daarvoor nodig.
Maar dat vraagt wel een veel meer assertieve houding van en binnen onze partij. Een houding die er van uitgaat dat er meerderheden voor ons gedachtegoed gevormd kunnen worden, soms niet direct, maar wel zeker op termijn. Soms is daar het aangaan van een conflict voor nodig. Als wij kiezer duidelijk maken waar de strijd over gaat, dan moet dat uiteindelijk resultaat kunnen opleveren. Teveel zien we nu dat onze partij zich er bij voorbaat bij neer lijkt te leggen dat voor ons standpunt nu geen meerderheid is. Je kunt niet onderhandelen als je niet bereid bent te verliezen. Als je niet in staat bent met vertrouwen en vooral met passie vanuit de eigen beginselen te onderhandelen, zal je ook nooit het optimale resultaat bereiken.

Onze analyse is dat onze partij bang is om de zaken op scherp te zetten en in openheid te debatteren. Onze PvdA toont onvoldoende vertrouwen in haar eigen kracht. Als we de kiezer onze PvdA en waar onze partij voor zegt te staan weer terug willen laten vinden, dan kunnen we niet vroeg genoeg beginnen om ons veel sterker met een consequent, en duidelijk verhaal te profileren. Problemen van gewone mensen herkennen, erkennen en aanpakken. Niet meer wegkijken of mooipraten. We moeten ons weer sterk maken voor een open linkse aanpak uit de crises, ons verbinden met partijen en organisaties die inhoudelijk dicht bij ons staan, en van daaruit geloofwaardige politiek bedrijven. Het zal even duren, maar alleen dan maken we kans dat de kiezers ons weer weten te vinden en ons hun vertrouwen schenken. Alleen vanuit eigen kracht en geloof in eigen kunnen hebben coalities zin.

Wij van Linksom! in de PvdA willen een betere toekomst voor onze partij, een positieve toekomst voor de sociaaldemocratie. Wij nemen afstand van de gijzeling van onze partij door een neoliberaal geloof en door onmachtig toekijkende politici. Wij willen dat onze partij weer gelooft in de eigen idealen van solidariteit, verheffing en democratie. In bestrijding van de echte oorzaken van de crisis. Het is tijd dat onze partij en links in het algemeen, haar zelfvertrouwen hervindt. Linkse politiek moet weer staan voor een optimistische en inspirerende maatschappelijke verandering. Staan voor een goed en fatsoenlijk leven voor iedereen, met veel meer werk en basisbanen, waarin werklozen niet meer met zinloze verplichtingen opgejaagd worden maar echt geholpen worden, meer eerlijk delen en gelijke kansen. Staan voor burger- en mensenrechten en voor een duurzame toekomst, met onder meer een snellere energietransitie en een New Green Deal. Een toekomst waarin niet systemen maar mensen weer centraal staan, waarin de verschraling van de publieke sector ongedaan gemaakt wordt en marktwerking en rendementsdenken wordt teruggedrongen, met een grote impuls in sociale woningbouw en waarin ook de internationale solidariteit weer centraal staat.

Links moet met een inspirerend programma de verkiezingen ingaan en proberen daarmee progressieve meerderheiden te realiseren. Op basis van verbeelding en inspiratie de verkiezingen gaan winnen. Dat zou ons doel moeten zijn. En links zou daarin meer en beter moeten samenwerken en coalities moeten vormen. Alleen vanuit een herwonnen zelfvertrouwen kan de sociaal-democratie een nuttige en zeer gewenste bijdrage leveren aan een hernieuwde linkse samenwerking. Alleen dan versterken we vanuit onze PvdA het linkse strijdtoneel. De meeste teleurgestelde PvdA-leden en kiezers zien we nu niet terug bij SP of GL, maar bij de groeiende groep niet-stemmers of zelfs bij de PVV.

Nu, ruim drie jaar na de vorige Tweede Kamerverkiezingen is het tijd om de balans van deze coalitie op te maken en te erkennen dat er toen fouten zijn gemaakt, met het uitruilen van dossiers in plaats van inhoudelijke compromissen, met het afscheid nemen van ons verkiezingsprogramma op hoofdpunten als de bezuinigingspolitiek en de omgang met vluchtelingen. We zijn ondertussen in de gemeenteraden, de provinciale staten en in het Europees parlement gedecimeerd. En de peilingen laten voor een volgende verkiezingsuitslag een nog slechter beeld zien, zelfs GroenLinks dreigt met de nieuwe politieke leider daar groter te worden dan onze PvdA. Onze PvdA, de derde partij op links en nog maar de 7e partij in totaal…. Wie had dit ooit voor mogelijk gehouden? Vanochtend twitterde mede-linksom-er Adri Duivesteijn over de vervreemdende gelatenheid waarmee ook weer de treurige peiling van vandaag – de PvdA blijft op 10 zetels – door onze partij geïncasseerd wordt.

Ook de vernieuwing aan de basis in onze partij stokt – het is lastig inspireren als er zo’n vijandige houding bij kiezers ontstaat door het Haagse debacle. Het verzet, dat er wel degelijk is in onze partij, wordt nu te weinig gesteund. Als Linksom! beweging binnen de PvdA hebben we ons te vaak alleen voelen staan. Velen, ook in onze beweging, vaak na decennia lidmaatschap, hebben onze partij inmiddels teleurgesteld verlaten. In plaats van de door Hans beloofde verdubbeling van ons ledental is ons ledental per saldo met bijna tienduizend gedaald, en deze trend zet nog steeds door.

Strijdt de PvdA voor meer banen en vergroening zoals D66, GL en SP ook willen? Waarom niet een extra inzet meer banen (banen in publieke sector, plan om voor oudere werklozen het eerste jaar 100% en 2e jaar 50% vrij te stellen van sociale lasten, etc. Zou gefinancierd kunnen worden door bijv. de verlenging van de derde schijf niet door te voeren en SP-voorstel voor miljonairsbelasting in te voeren.

Het kabinet betaalt zijn lastenverlichting deels uit het volledig afbouwen van de algemene heffingskorting. Dat is een lastenverzwaring van 2 miljard euro die bijzonder slecht uitpakt voor de groei van de werkgelegenheid. Het kabinet zou veel meer banen scoren als het de afbouw van de heffingskortingen achterwege zou laten. De marginale belastingdruk stijgt immers onevenredig wanneer de heffingskortingen worden afgebouwd. Het verbetert alleen de koopkracht, en dan nog niet optimaal. Het kabinet richt voorts de lastenverlichting op het verlagen en verlengen van de tweede en derde schijf in de inkomstenbelasting en het verhogen van de arbeidskorting. Daar hebben veel ouderen en lagere inkomensgroepen geen voordeel van. Dat moet het kabinet vervolgens weer compenseren, via hogere toeslagen en een hogere ouderenkorting, maar dat is maar eenmalig en niet structureel geregeld. Je kunt die lastenverlichting beter richten op de eerste schijf, waardoor meteen vrijwel iedereen ervan profiteert en compensatie via toeslagen en kortingen gewoon niet nodig is. De verlenging en tariefsverlaging van de derde schijf komt ten goede aan de hogere inkomens en vergroot de armoede. 840.000 mensen (ouderen, uitkeringsgerechtigden) gaan er op achteruit: Voor de periode 2013-2016 zitten de hoogste inkomens dik in de plus zitten en de uitkeringsgerechtigden en gepensioneerden gaan er respectievelijk bijna 1% en ruim 2,5% op achteruit. Volgend jaar krijgt “arm”, de laagste inkomens, er €370 bij. De hoge inkomens, dus meer dan 500% van het wettelijk minimumloon — dan praten we over €95.000 plus — krijgen er €2.130 bij.

Het kan anders, en het moet anders. Als u met ons daarvoor wilt strijden, in plaats van teleurgesteld de partij te verlaten, sluit u aan. Ga naar onze website: https://metvertrouwenlinksom.wordpress.com/ en geef uw mailadres op. Wij houden regelmatig bijeenkomsten en werken nu aan een grote publieksbijeenkomst voor het partijcongres volgend jaar. En ik hoop dat ik op dat congres ook op uw steun mag rekenen bij de resolutie die wij daar zullen indienen en bij mijn kandidatuur voor het partijbestuur, opdat ons geluid ook daar gehoord kan worden.

Dank u wel voor uw aandacht.

Advertenties

Een gedachte over “Najaarsconferentie Banning Vereniging

  1. Met vertrouwen linksom. Als bijna 65 Jarige volg ok de politiek nu bijna 50 jaar. Vanaf de posters, den Uijl een man om mee in zee te gaan tot sociaal en rechtvaardig.
    Natuurlijk kunnen we de wereld niet veranderen. Hooguit wat geloofwaardiger maken.
    Banen liggen niet voor het oprapen en in “het jaar van de mijnen” waarbij L1 mooie reportages uitzend van het gaan en staan van mijnwerkers en hun gezinnen kan ik alleen maar beamen dat werkgelegenheid een basis behoefte voor iedereen is. Wat was er anders? Zeiden mijnwerkersvrouwen op de vraag waarom hun man in de mijnrn werkte.
    We kennen de geschiedenis van de industrialisatie. Hele bedrijfstakken verdwenen voor laaggeschoold maar ook hoger opgeleide mensen.
    Vanaf de mijnschool ging men ondergronds. Dat was vroeger. Zelf ben ik me bewust dat keuzes van opleiding nooit altijd passend zijn. Daarom is het goed te lezen dat er tegenwoordig weer aandacht is voor basistechniekrn en bedrijfsscholing. Zowel op mbo als ander onderwijs.
    Ik begin hiermee omdat gebleken is dat het UWV ook niet onder dak kan krijgen.
    We besteden veel geld om dingen te organiseren, maar wat er uit komt en hoe, dat is altijd weer de vraag.
    Er bij horen is belangrijk. Vroegtijdig met sollicitatie verlof en nog 10 jaar moeten solliciteren, dat wens je niemand toe. We hebben na de jaren 50, 60 en 70 veel verloren jaren gehad met veel kabinetscrisissen en verkiezingen.
    En altijd weer compromissen sluiten. Niemand die een visie heeft, altijd achter de feiten aanlopen.
    Wat moet Nederland met de JSF? Vraag ik mij af.
    Toch niet op Rusland gaan jagen? Europa blijkt ook niet bij machte om daadkrachtig te reageren.
    Ik ben voor een andere vorm van bestuur waarbij versnippering uitgebannen wordt.
    We zouden het aan onze achterbannen moeten kunnen uitleggen dat regenboogcoalities, zoals nu in veel gemeenten zijn ontstaan, voor iedereen wat van zijn wils heeft.
    Met angst en vrees staan we straks weer voor verkiezingen waarna beloften niet waargemaakt worden.
    Hou daar mee op. Als kleine linkse partij zou de PvdA zich sterk moeten maken voor verdere samenwerking met gelijk gezinden zodat het duidelijk is op wie en waarop men kan kiezen.
    Het zou echt een verbetering zijn als de geluksther,moeten maatstaf zou zijn van onze welvaart en niet de index of bruto nationaal product.
    We moeten meer en goedkoper kunnen produceren. Meer mensen aan het werk en niet achter het bureau.
    Daarbij kunnen we altijd afspraken maken hoeveel belasting iemand op welk moment betaald.
    We moeten af van het systeem van toelagen. Laat iedereen maar betalen wat we hebben afgesproken.
    Als er tekorten zijn bij deze of gene krijgt hij of zij via de belastingen wat terug of betaald minder.
    De belastingdienst krijgt nog iedere jaar meer personeel lees ik in de krant.
    Doe er dan wat mee, zeg ik.
    Ik hoop van harte dat ik komende jaren wat terug zie in de politiek van wat en hoe ik het beleef.
    Ik bedank Gerard Bosman voor zijn bijdrage.
    De politiek, wij, zijn aan zet.
    Ik hoop dat er meer mensen bolgen

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s