De juiste toon

linksom_01
Door: Patrice van de Vorst

Ik heb moeite om de juiste toon te vinden in het huidige debat binnen onze partij. Ik ben soms verdrietig, vooral wanneer ik verhalen hoor van mensen die zich in een uitzichtloze situatie bevinden met betrekking tot werkloosheid, het geringe aantal beschikbare banen, of in armoede leven en grote problematische schulden hebben. Thema’s die bij uitstek tot de actiepunten van de PvdA behoren.

Soms word ik boos, omdat er in mijn beleving sprake is van een kloof tussen fictie, de blijde boodschap van partijleiders (zondagsbrieven) over wat gelukt is binnen dit kabinet, tegenover de feiten van gebrek aan zorg en welzijn/schuldhulpverlening, gebrek aan re-integratie en veranderingen op de arbeidsmarkt. Ik begrijp dat in de huidige transitie financiële offers gebracht moeten worden, maar ik ervaar ook het naderen van een grens aan wat onze sociale rechtstaat nog kan incasseren. Zoals toegang tot de rechter, gelijke behandeling, geen racisme en discriminatie (artikel 1 van de Grondwet), en een gebalanceerd evenwicht tussen burgerlijke rechten en plichten.

Ik begrijp commitment en loyaliteit. En ik zelf ben loyaal aan en overtuigt van de meerwaarde die onze partij voor de maatschappij kan hebben. Mijn oprechte vraag is waar de grens ligt tussen loyaliteit aan gemaakte afspraken, gesteld tegenover loyaliteit aan jezelf en je idealen. Op dat snijvlak zoek ik een ‘toon’ en bijpassende woordenschat binnen onze partij.
Ik ben geen activist, maar wel actiebereid. Ik ben geen onruststoker, maar wel maatschappelijk betrokken. Ik zoek geen competitie, ben van nature coöperatief, en volgens mij kunnen ook andere keuzen gemaakt worden. Mijn gevoelen is dat elk opgeworpen alternatief of kritisch tegengeluid binnen de partij nu als een (persoonlijk) aanval en/of kritiek op de partijleiding en regeringsvertegenwoordigers wordt gezien. Ik betreur dat. En heb daar veel over nagedacht.

Ten eerste wil ik stellen dat gebrek aan toegang tot het interne debat op dit moment vooral tot opzegging van het lidmaatschap leidt, omdat mensen het gevoel krijgen te moeten kiezen (actiebereidheid) met hun rug tegen de muur. Velen komen uit de praktijk van het maatschappelijk middenveld en zien de dagelijkse feiten aan zich voorbij trekken. Anderen ervaren het gebrek aan slagkracht in gemeenteraden, omdat er grote verliezen in zetelaantallen zijn geleden. Zij staan dicht bij en in de maatschappelijke werkelijkheid en vangen de eerste klappen noodzakelijkerwijs op.
Deze opmerking gelieve niet op te vatten als kritiek op Tweede Kamer leden en regeringsleiders, maar als feitelijke input te beschouwen. 400.000 kinderen die opgroeien op en onder de armoedegrens zijn geen getal, maar mensen waar de praktijk dagelijks mee te maken heeft.
Grote lijnen uitzetten, een visie ontwikkelen, abstraheren en toekomstverwachtingen schetsen kan naar mijn mening niet los gezien worden van de maatschappelijke problemen die op DIT moment spelen. Zij vragen om een korte termijn oplossing, en zijn relevant en belangrijk voor en bij het schetsen van een toekomstperspectief. Het zijn namelijk deze zelfde mensen die (voorheen) hun keuze voor de PvdA bepaalden, en hun heil zochten in de waarden behorend bij onze partij.

Ik zoek de juiste toon in het interne debat om mijn zorg te uiten zonder dat er ruzie ontstaat over en tussen de ‘poppetjes’. Uiteindelijk gaat het bij politieke en maatschappelijke waarden niet om de poppetjes, maar om de inhoud. En daar waar het ‘persoonlijk’ wordt gemaakt, betreden we het hellend vlak van het verschil tussen hopen en geloven. Wanneer de boodschap over het voetlicht wordt gebracht doet hoop leven, en tellen inspanningen en keuzen, evenals mogelijke resultaten. Wanneer de boodschapper zich manifesteert komt het op geloven aan.
Ik ben ervan overtuigd dat de geloofwaardigheid van onze idealen, partij waarden en maatschappelijke inzet en betrokkenheid, los van de boodschapper, heel goed op eigen kracht voor zichzelf kan spreken. En mijn bedoeling met dit blog is niet anders dan een pleidooi voeren voor de feiten en de feitelijke levens en problemen van voormalig(!) PvdA stemmers en aanhangers, als basis onder de jacht op de gunst van de kiezer in 2017.

In mijn vakgebied maken we gebruik van de matrix van onbewust onbekwaam naar bewust bekwaam. Tot bekwaamheid reken ik expliciet ook bewust zijn/worden en meewegen van de feiten, benoemen van de vele variabelen binnen een probleem en komen tot een oplossing voor het probleem. Binnen en gegeven de vele variabelen zijn er populaire en impopulaire beleidskeuzen te maken. Onze intrinsiek politiek en maatschappelijke waarden mogen en moeten wat mij betreft daarbij leidend zijn. Niet in de laatste plaats om een vergezicht te schetsen voor de vele mensen die nu feitelijk te kampen hebben met werkloosheid, armoede, gebrek aan huisvesting, hulpverlening en zorg. Mijn overtuiging is dat andere beleidskeuzen in deze ook de arbeidsmarkt kunnen dienen. Maar dat leent zich beter voor een ander blog.
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “De juiste toon

  1. Dit is wel ongeveer waar het om gaat.
    Een paar weken terug in Buitenhof trad Ben Judah op, met een gesprek over zijn boek over Londen. Hij schat het aantal illegalen op 600.000, mensen die niemand kent alleen de werkgevers, die kennen ze wel. Ze betalen minimaal en buiten ze uit. De mensen slapen in tunnels, onderdoorgangen, metrostations. Het is een onderklasse van moderne slavernij.
    Ik was nog ontregeld, toen ik de zondagsbrief las van Agnes Jongerius: ze was tevreden over de inspectietaken in de EU tegen de schijnconstructies, of zoiets.
    Ik neem haar niets kwalijk, maar ik was verbijsterd over het contrast. Ik schreef haar een mail, waarin ik meldde dat deze brieven de kloof met de actieve leden verdiepen.
    Zij reageerde binnen een uur en voorbeeldig. Dat leidde tot wat intensiever contact, waarin ik de werking van de brieven en de confrontatie met de realiteit wat beter kon uitleggen.
    Zij beloofde het boek te lezen. Want, zo erg als in Londen zal het misschien niet worden, maar bij gebrek aan opvang, capaciteit voor IND,etc zullen ook wij een onderklasse van illegalen krijgen, die moderne slaven worden.
    PvdA, ja, van die dingen…

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s