De ‘dolle honden’

dogfight_01

Door: Tom van Doormaal

Minister Mattis kwam naar een NATO-bijeenkomst en werd vriendelijk begroet door onze minister Hennis. Zij wilde graag na denken over een inzet in een Amerikaanse poging om zo snel mogelijk definitief af te rekenen met IS. Nu dacht ik dat de Russen, samen met Assad’s troepen, dat klusje bijna hadden geklaard: Mosul is de laatste IS-stad.

Obama heeft het initiatief in het Midden Oosten verspeeld, maar wat er aan vooraf ging – Bush’s invasie in Irak—was geen fraaie oorlog. Terecht dacht Obama dat de Amerikanen moe van de oorlog waren. Nu komt minister Mattis vragen om bijdragen van zijn Europese Nato-partners en in het voorbijgaan wordt ook steun gevraagd voor “boots on the ground” in het Midden Oosten, alsof er geen les is geleerd.

Het is moeilijk te geloven. George Bush stond onder invloed van Cheney, hetgeen veel Irakezen tot de dag van vandaag het leven kost. Nu hebben we Donald Trump, die zijn blunderende en struikelende regering, een “geoliede machine” noemt. Gaan we nu de rommel opruimen van de vorige interventie? Welk risico is er op een reactie van Rusland, of van Iran? De context stemt somber.

Pathologie

De laatste persconferentie van Trump toont iets merkwaardigs. De president klaagt over illegale lekken van informatie, die door de pers worden gebruikt, maar toont geen besef dat het zijn eigen diensten en dienaren zijn die lekken.

Nog iets vreemds: Spicer praat over ‘campagne’ bijeenkomsten van Trump. Maar de verkiezing is toch voorbij? De verklaring van Reich is gepsychologiseer over Trump’s narcisme: in campagnes kan hij bezoek controleren en zo zijn eigen werkelijkheid scheppen van juichende, hem steunende volgelingen. Het is vergelijkbaar met het Potemkin dorp, of de films van de propaganda-compagnie die Hitler liet afdraaien over de succesvolle strijd in Rusland, in de beslotenheid van zijn bunker. Inmiddels is de “logische” verklaring nog gekker: Trump start na vier weken de campagne voor zijn herverkiezing over vier jaar.

Reich is er hard over: Trump is geestelijk niet in staat een normale verhouding tot de realiteit om zich heen te ontwikkelen. Hij spreekt nooit de waarheid en zijn hoofdbezigheid is het scheppen van waarheden, die hij wenst. Is dat gevaarlijk? Nou en of: tussen de druk op de knop en de eerste landing van een atoomwapen zit ongeveer 5 minuten.

Paranoia

De buitenlandse politiek lijkt te worden bedacht op het moment: een mengsel van impulsiviteit en onwetendheid in een moeras van contradicties. Maar misschien is het nog erger. Laten we eens kijken naar Michael T. Flynn, de veiligheidsadviseur, die wegens leugens werd ontslagen.

Hij schreef, met co-auteur Michael Ledeen, “The field of fight”. Ik citeer hier uit de boekbespreking van Jessica Mathews in de New York Review of Books. Flyn ziet “een internationale alliantie van evil countries en bewegingen, werkzaam om ons te vernietigen.” Het is een “working coalition” van Iran, Noord Korea, China, Rusland, Syrië, Cuba, Bolivia, Venezuela en Nicaragua. Je gelooft je ogen niet, maar het staat er echt: a working coalition.

De strijd gaat voorts tegen radicale islamisten. “I’m totally convinced that, without a proper sense of urgency, we will be eventually defeated, dominated and very likely destroyed.” Maar die strijd tegen radicale islamisten is niet vol gas gestreden. De regering Obama wilde de oorlogen in Irak en Afghanistan liever niet: uit Irak moesten de V.S. snel weg, uit Afghanistan na een ‘surge’.

Voor Flynn lijkt het een dubieus gebrek aan strijdlust. Trump wilde IS ook plat bombarderen en vond Flynn een uitermate competente man. Hij was drie weken voorzitter van zijn veiligheidsraad. Goed dat hij vertrok: maar ik vrees voor het wereldbeeld en de wanen van zijn opvolger. De eerste opvolger die Trump bedacht, trok zich inmiddels terug.

Iran

Iran staat centraal in het koortsvisioen van Flynn, schrijft Jessica Mathews. Dan komt opnieuw de erfenis van Obama in beeld: na jarenlang geduldig onderhandelen, kwam de Iran-deal tot stand, die Trump bijna hoogverraad vond en vindt. Flynn en Ledeen vinden de aandacht voor het nucleaire aspect een ernstige fout, want het doel van het buitenlandbeleid had “regime change” moeten zijn.

Mathews citeert: in plaats van binnen vallen in Irak, “our primary target should have been Tehran… and the method should have been political support of the internal Iranian opposition.”

Zij voegt daar droogjes aan toe: “That this could have brought down the deeply entrenched Iranian government is another pure fantasy.” Dat lijkt mij ook. Is het de invloed van Israël op de politiek van Amerika jegens het Midden oosten?

De al-Quaida bases en IS bases moeten worden vernietigd en daarna moeten we aandringen op good governance, zeggen Flynn en Ledeen. Dat recept hebben we nu een decennium door de V.S. zien toepassen en heeft triljoenen gekost en honderdduizenden Irakese levens. De gezondheid van tienduizenden jonge Amerikanen heeft ernstig geleden onder de lichamelijke en geestelijke gevolgen van de strijd.

En nu komt generaal Mattis in NATO verband pleiten voor een versnelde actie tegen IS. Ik geef graag toe dat IS een weerzinwekkende vijand is. Maar ik heb last van het akelig vermoeden dat de junta van Trump eigenlijk een ‘regime change’ in Iran wil: niets geleerd van Irak? En als bijvangst valt te noteren dat een nieuwe oorlog de aandacht zal afleiden van de chaos, die de bestuurlijke dilettanten in Washington veroorzaken. Als het nodig is, sta je achter de president.

Artikel 100 

Het is goed gebruik in ons land dat wij een parlementair debat voeren, alvorens ons in militaire avonturen te storten. Minister Hennis was mij te vriendelijk en te meegaand, toen ze werd bevraagd over haar contacten met minister Mattis. Het zou kunnen dat een duidelijk “neen” tegen een nieuwe escalatie in het Midden Oosten de middelpuntvliedende kracht in de NATO nog sterker maakt, dan die toch al is door de positie van de Turken.

Maar er zit, vrees ik, niets anders op. De V.S. is en blijft een belangrijke bondgenoot. Maar zolang aan de geestelijke gezondheid van leidende figuren gefundeerde twijfel mogelijk is, zullen wij kort anti-Amerikaans moeten zijn. Het Midden Oosten is te gevaarlijk voor nieuwe avonturen.

Het islamitisch radicalisme wordt gevoed door bemoeizucht van het westen. Zeker, radicalen moorden in Parijs, Berlijn en Nice. Maar wij bombarderen. Bommen brengen geen democratie of competente regeringen. Dit is het misverstand der ‘dolle honden’. Hopelijk weet ons parlement beter.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s