Nationaal Zorgfonds

Op donderdagavond 14 maart vond er in Den Haag het drukbezochte ZorgFonds Café plaats. Vele sprekers als Gerard Bosman, Herman Tjeenk Willink, Jan Terlouw en Kim Putters gaven hun visie op de zorg in Nederland en gingen in debat met de aanwezigen.

Met dank aan Rosemary Polderman- Hall en Pierre Polderman vindt u hieronder een video met de bijdrage van Gerard Bosman.

Advertenties

Marktinterventie door het Rijk

Door: Tom van Doormaal

Bestuurders bepalen de richting, ambtenaren geven er instrumenten en uitvoering bij. Daarom leek het artikel in ESB van Maarten Camps interessant: “sturen op economische groei” is de titel, maar zijn ambitie om invloed van de woningbouw op conjunctuurschommelingen te dempen sprak aan.

Henk Nijboer pleitte onlangs voor meer regie van het Rijk in de woningbouw. Daarover heb ik mijn beleefde twijfels uitgesproken. Maar Maarten Camps’ denkbeelden sluiten aan bij wat Henk Nijboer eerder opperde. Zijn argumentatie helpt evenwel maar weinig.

Camps wil geen procyclisch beleid, minder volatiliteit in de vraag en continuïteit in de bouw. Daar lijkt me weinig op tegen.

Hij doet vier beleidssuggesties: hypotheekrenteaftrek sneller afbouwen, een bouwfonds, de grondwinsten apart zetten, stabiliserend woningmarktbeleid.
Lees verder

Linksom! op het PvdA-congres


Door: Dick Kalkman

Op 19 januari 2019 organiseerde Linksom! op het PvdA-congres een bijeenkomst over armoede, schulden en basisinkomen.

De belangstelling voor de bijeenkomst was zo overweldigend dat tientallen bezoekers niet meer de zaal, of zelfs maar de toegangshal, in konden. Voor al deze mensen, alsmede andere belangstellenden, geldt dat wij graag naar u toe willen komen. In een regionale bijeenkomst kunnen wij dan samen met u de dialoog voortzetten. Neemt u even contact op, dan maken wij afspraken.

Met bijzondere dank aan Gerard van Oosterhout voor het vele werk vindt u hieronder, samen met enige impressies van het congres, het videoverslag.

Een nieuwe sociaaldemocratische agenda


Door: Gerard Bosman

Waar visie ontbreekt, komt het volk om” – Joop den Uyl

De sociaaldemocratie is een drijvende kracht geweest in de opbouw van onze verzorgingsstaat. Niets heeft de mensen meer vrijheid gegeven dan de verzorgingsstaat. De bron van vrijheid lag in het succes van collectieve actie en het organiseren van solidariteit, die mensen in staat stelde tot een grotere grip op hun eigen lot.

Neoliberalen doen het voorkomen alsof vrijheid in de eerste plaats een individuele prestatie is. Met als logische implicatie dat het individu de volledige verantwoordelijkheid kan dragen voor wat er met hem gebeurt. Dat de overheid daar geen omkijken meer naar heeft, en zelfs niet moet hebben – want dan nemen betrokkenen onvoldoende eigen verantwoordelijkheid.

Het is echter een vergissing, met ingrijpende gevolgen, om aan te nemen dat ons emancipatieproces is voltooid. En dat we nu een maatschappij hebben van economisch zelfredzame, autonome individuen. Het resultaat is een ‘zelfredzaamheidsparadox’: door van iedereen evenveel verantwoordelijkheid te vragen, verliezen sommige groepen juist de regie over het eigen leven.
Lees verder

Linksom! op het PvdA-congres

Door: Dick Kalkman

Komt u ook op 19 januari 2019 naar het PvdA-congres? Om 12:45 – 14:15 organiseert Linksom! een bijeenkomst. Een bijeenkomst over armoede, schulden en … basisinkomen.

Vast werk is geen luxe maar een recht. Het biedt zekerheid, inkomen en waardering. De dagelijkse praktijk is echter anders.

Nederland telt bijna een miljoen armen. 1 op de 10 kinderen groeit op in armoede. In de grote steden zelfs 1 op de 4 kinderen. Inkomen wordt niet goed verdeeld. Niet tussen kapitaal en werkenden. Niet tussen werkenden en mensen die niet kunnen of mogen werken. Van gelijke kansen tijdens opgroeien en opleiding is geen sprake.

Hoe bestrijden we armoede en ongelijkheid effectief? Hoe kan goed werk een recht worden in plaats van een plicht? Blijft er voldoende werk, of komt er minder werk? Hoe bieden we álle kinderen een eerlijke toekomst?

Wat is het antwoord van de sociaaldemocratie in de 21e eeuw? Hoe organiseren we dat? Een paneldiscussie tussen leden, deskundigen én mensen die armoede en uitsluiting dagelijks aan den lijve ondervinden.
 
 

Over ‘Markt’ en Interventies

Door: Tom van Doormaal

De economie heeft behoefte aan mobiliteit op de arbeidsmarkt. De oververhitte woningmarkt vormt daarvoor een forse hindernis. Wie doet daar iets aan in Den Haag? Helaas, veel meer serieuze strijders dan Henk Nijboer zie ik niet.

Recent heeft ook Rob Jetten gepleit voor bemoeienis van de overheid met de oververhitte woningmarkt. PvdA en D66 zouden politiek een delicate combinatie kunnen vormen. Maar welke interventie op de woningmarkt zou effect kunnen hebben?

Ik verken het onderwerp in een paar stappen: de geschiedenis, de aard van de interventies, het vormgeven van een markt, de voorgestelde beleidsinstrumenten voor het wonen. Daarna opper ik een paar denkrichtingen.

  1. De geschiedenis

Huisvesten en wonen werden onderwerp van staatszorg in de 19e eeuw, uit zorg over revolutiebouw, hygiëne en sociale verhoudingen. Pas in 1902 werden de rollen vastgelegd: het Rijk bepaalde de condities, de gemeenten zorgden voor de uitvoering, de toegelaten instellingen zorgden voor bouwen en beheren met diverse vormen van rijkssteun.

De overheidsinterventie was niet constant: rond 1918/1919 (eind W.O.1) ontstond een piek in de prijzen van bouwmaterialen, die veel subsidies vroeg. Maar doorgaans was de rol van de overheid terughoudend; de markt had de ruimte, de overheid corrigeerde.
Lees verder

Buskruit en zwart garen


Door: Tom van Doormaal

Het buskruit en het zwarte garen worden steeds opnieuw uitgevonden. Moeten we om gehandicapten mee te laten doen ze minder betalen en werkgevers subsidie (loonsuppletie) geven? Moeten we oordelen over rendement alleen baseren op financiële gegevens?

Arjan was postbode. Hij was niet zo populair: hij kon wel zeuren en was traag. Dat mensen moe van hem werden, snapte hij niet erg. Zijn werkgever vond dat hij de productienorm, na dertig jaar trouwe dienst, niet haalde en maakte problemen. Arjan vroeg hulp bij mij.

Hij was consequent in zijn verweer. “De normen zijn te hoog. We worden opgejaagd.” Ik vond het wel wat: hij had dertig dienstjaren en vroeger was er geen kritiek over zijn productie en had hij goede functioneringsgesprekken.
Lees verder