De nieuwe Wijkaanpak

samenleving_01
 
Door: Louis Plas

Een Nationaal Programma voor Verheffing en Verbinding
Discussie versie, september 2016

De sociale wijkaanpak van eind 20 ste eeuw in Nederland is niet af. Een nieuw elan in de wijken kan alleen met precies wat nu nodig is. Dat lukt alleen als Rijk en Gemeenten gaan samenwerken.

Historie

“Sociale Vernieuwing” was de term, waarmee het Kabinet Lubbers – Kok voor het eerst in Nederland de gemeenten in staat stelde om een lokaal sociaal beleid te voeren in de volkswijken, die meer aandacht nodig hadden. Stadsvernieuwing werd gekoppeld aan wijkbeheer, voor schoon, heel en veilig. Voorlopers van de Melkert Banen werden uitgeprobeerd. Buurtteams gingen overleggen over probleemgevallen in de wijk. Wijkfeesten werden meer gericht op sociale ontmoeting.
Het beleid werd voortgezet als Grote Steden Beleid. Investeringen in infrastructuur leidden tot het opknappen van oude winkelcentra. De woningvoorraad werd grootschalig verbeterd. Veiligheid kreeg een zwaarder accent. En er kwamen “monitors” voor het meten van wat bewoners er van vonden.
Hernieuwde invloed van de PvdA in de Regering leidde daarna tot de Wijkaanpak. De “Vogelaar Wijken” zouden de kroon op het werk worden. Maar dat gebeurde niet. Vogelaar moest weg. Tegenstellingen tussen groepen gevestigden en nieuwkomers verdiepten zich alleen maar. De PVV maakte het “Multi Culti beleid” belachelijk.
De Wijkaanpak is niet af. We kijken, wat er wel en niet is bereikt. En we doen een oproep tot een nieuw elan.
Lees verder

Politieke vernieuwing en burgerschap

prise_de_la_bastille_01

Door: Tom van Doormaal

 

Nakende verkiezingen geven vaak verwarrende verschijnselen te zien. De kiezer wordt ineens bediend, maar of je daar gelukkig van moet worden is de vraag. Tom van Doormaal verbindt de Nederlandse verschijnselen aan indrukken uit Frankrijk.

Stippen of rondjes

In “Free Speech”, een boek van een Brits historicus, lees ik de term robust burgerschap en plotseling vallen allerlei belevenissen op hun plek. Wat zei Mark Rutte ook alweer in Zomergasten? Iets over dat discussies mochten schuren. Zonder wrijving geen glans, is het cliché dat dan bij mij opkomt. Ik ben niet voor zoetsappigheid, maar de grens naar verruwing is dun. Maar inhoud zou helpen: desgevraagd moest Nederland in Rutte 3 verbazend hoog komen op allerlei “lijstjes”. Dat is geen stip op de horizon, maar slechts een rondje, met een gapende leegte.

Ik kon dit landje even niet meer verdragen en koos voor een weekje Frankrijk, waar F. Hollande zijn best doet kiezers te trekken, maar hij staat er even miserabel voor als de PvdA hier. Op 8 september riep hij: “Frankrijk is meer dan een identiteit, het is een idee, een project, een ambitie.” Dat vindt Le Monde mooie retoriek, maar het is ook een heilige uitdaging daar nu eens inhoud aan te geven (Le Monde, editorial, p. 20, 10 september). Het lijkt net zo’n leeg rondje als dat van Rutte.

Frankrijk is geteisterd door bloedige aanslagen, dus dat Hollande het veel over de Islam heeft, maakt hem nog geen Franse Wilders. Kan Frankrijk zoveel mensen me een andere religie opnemen? Ja, zegt Hollande Merkel na, duidelijk ja. “Niets in de ‘laïcité’ verzet zich tegen het praktiseren van de Islam in Frankrijk, mits – en dat is een essentieel punt –  dat het geloof zich conformeert aan de wet.”
Lees verder

Marith Volp geeft misleidende informatie over wet die wel degelijk medisch beroepsgeheim aantast

Marith Volp heeft als woordvoerder van de PvdA Tweede Kamerfractie bij een wet die de fraude in de zorg moet aanpakken voor een wet gestemd die het medisch beroepsgeheim aantast. Wat nog erger is, ze ontkent het glashard (zie: pvda.nl) en beschuldigd via twitter alle critici die het niet met haar eens zijn van dat die een hoax doen, bedrog dus. De pot verwijt hier de ketel dat hij zwart ziet, inktzwart. Onderstaande reactie werd door de PvdA geweigerd, zonder toelichting. Zo gaat de PvdA dus om met critici en feiten.

Wat zijn de feiten. Wat klopt is dat de schending van het medisch beroepsgeheim volgens het wetsvoorstel alleen mag als ultimum remedium, na en uitgebreide procedure (stappenplan). Wat niet klopt is dat Volp stelt dat het alleen maar mag door een onafhankelijk arts. De wet laat de mogelijkheid open dat een voor fraudebestrijding door de zorgverzekeraar ingehuurde arts dat delegeert, aan personeel dat niet arts is. Dat mag de dokter in zijn huisartsenpraktijk ook doen, maar dan is dat personeel ook gehouden aan de vertrouwelijkheidsplicht. En de informatie mag alleen voor medische doeleinden gebruikt worden. De onafhankelijkheid is niet gegarandeerd omdat de ingehuurde arts en zijn personeel niet daar aan gehouden zijn, sterker nog, ze zitten daar te kijken met een heel ander doel. De aldus verkregen vertrouwelijke medische informatie kan vervolgens ook voor andere doelen (marketing, risicoselectie, etc.) gebruikt worden. Nergens is geborgd dat dit niet kan. Een amendement van de oppositie waarin werd voorgesteld om het altijd door een onafhankelijke arts te laten doen, is juist door de PvdA verworpen. Waar Volp stelt dat de wet dat nu regelt, heeft zij juist daartegen gestemd.

Dan stelt Volp dat de patiënt altijd geïnformeerd wordt als zijn dossier wordt ingezien. Ja, dat klopt, maar achteraf (na maximaal drie maanden). Een amendement van de oppositie om dat vooraf te doen is wederom door de PvdA geweigerd.

Volp beroept zich op twee amendementen die ze heeft ingediend. Die regelen echter alleen maar dat de Tweede Kamer bij de uitwerking van het stappenplan betrokken wordt. Maar nergens wordt het medisch beroepsgeheim geborgd.
Lees verder

Innovatie in de politiek

stucture_01

Door: Tom van Doormaal

 

Ooit wilde Hans van Mierlo dat het oude bestel zou ontploffen. Het D66 programma vertoont die ambitie niet echt meer. Ik wil er over schrijven als ik die 200 pagina’s gelezen heb. Maar nu de programma’s voor de komende verkiezingen beginnen rond te zingen, heb ik een probleem met het woord vernieuwing, ook wel hervorming. Wat is dat toch en waarom zijn VVD en PvdA zo trots op hun hervormingen? En ook: is het A-viertje van de PVV innoverende politiek?

Protocollen en gelijkheid

Onze wereld is gevuld met protocollen en managementafspraken. De uitvoerder legt verantwoording af aan de hoger geplaatste, die zichzelf daarvoor vorstelijk laat belonen. Dat schept een breed gespreide hindermacht in de samenleving en het gevolg daarvan is stagnatie.

Gebeurt er dan niets? Dat valt nog mee. Werkende systemen worden vaak gekenmerkt door het verraad der klerken, mensen die inzien dat het letterlijk naleven van opgelegde normen en verplichtingen niet werkt. Die mensen zoek je dus als je ambitie hebt iets te bereiken. Samen probeer je dan het verraad jegens de systeemeisen vorm te geven. Een enkeling komt verder dan deze guerrilla.

De radicale breuk met het systeem komt van Jos de Blok en Buurtzorg: laat vakmensen gewoon hun werk doen, zorg voor zelfsturende teams, weg met de gebakken lucht. Bijzonder is dat die breuk kon ontstaan en dat Buurtzorg inmiddels een succesvol concept is geworden. F. Laloux schrijft er over. Ook de Correspondent ( Rutger Bregman) verbaast zich en prijst hem.

Mark Rutte wil van ons land weer een gidsland maken, zo meldt hij in Zomergasten. Misschien zouden we een eind kunnen komen met die ambitie, maar de geharnaste neiging om alles ingewikkeld te maken, wordt door die ambitie niet weggewerkt. We willen wel normen, we willen wel gelijkheid en standaarden, we willen voor elk probleem en elk belang maatwerk; en nog eerlijk ook. En dat moet allemaal de zegen van het parlement hebben
Lees verder

Murray Bookchin en het eco-anarchisme

earth-1013746_1280
 
 
Door: Tom van Doormaal

Een Amerikaanse activist bekende mij ooit dat hij communist was: dat was dapper in de jaren tachtig, want dan was je volksvijand. Hij had gedemonstreerd en uit een rijdende auto was op hem geschoten. Gaat dat hier zo in de V.S. ? Ik was Mokum gewend, waar de menigte “water” riep en het politie-waterkanon vervolgens voor vertier zorgde. In de V.S. werd met links echt strijd geleverd.

Tot klein, echt links moet ook Murray Bookchin worden gerekend. In de meeste literatuur komt hij niet voor, hij heeft geen formele opleiding gehad, geen academisch curriculum. Hij heeft wel een aantal boeken en nog meer artikelen geschreven, maar in indexen is hij niet te vinden. Zijn betekenis in het ecologisch activisme, de anti-kernenergie beweging, de ontwikkeling van een linkse vakbeweging in de V.S. lijkt niettemin aanwezig. Spreken kon hij als geen ander en dat deed hij veel. Schrijven deed hij ook: zijn vriendin voltooide vorig jaar een boeiende biografie. (Janet Biehl)

Ik struikelde over zijn naam toen ik met enkele lezers van Sargasso in discussie raakte over Rojava, een Koerdisch staatje in Noord Syrië. De vormgeving van het bestuur daar lijkt, in zijn nog prille vorm,  afkomstig uit zijn denken en overgebracht, via de gevangenis van Öcalan. Rojava lijkt te werken. Daar wordt Erdogan nerveus van: stel dat zijn Turkse Koerden dat model gaan volgen…

Youtube heeft diverse video’s van hem, de meeste nogal lang, want een vakbondsman in Amerika kan spreken, alsof hij het heeft uitgevonden. Maar ook een enkele korte is te vinden, b.v. deze uitleg van zijn bekering tot het anarchisme. Toen ik een bespreking zag van Janet Biehl’s boek, moest ik het lezen.
Lees verder

De financialisering van de sport

Het is volop Sportzomer – op radio, tv en sociale media kan je de topsport niet missen, het is onontkoombaar. Sport is mateloos populair, bijna iedereen lijkt te kijken en te volgen. Door reclame en merchandising kan er met sport dan ook veel geld verdiend worden. Door een kleine groep sporters dan, en door sportmakelaars, reclamebedrijven en hun opdrachtgevers.

Voetbal is nog steeds de grootste sport, daar gaat dan ook het meeste geld in om. Foppe de Haan (‘ik ben een sociaal-democraat hè’, welk woord hij associeert met ‘solidariteit, zorg voor elkaar, delen, gelijke kansen’) ziet de veranderingen in het voetbal met zorgwekkende verwondering aan in het Zomermagazine van de Volkskrant van 6 augustus jl. ‘O ja. Geld. Geld is leuk, maar geld maakt veel dingen niet leuk. Ik kan het de jongens niet kwalijk nemen, maar kijk eens naar de salarissen. Kunnen ze dat waard zijn? Het stuit me tegen de borst. Ik ben sociaal-democraat hè, ik vind dat alles zo veel mogelijk eerlijk moet worden verdeeld. Maar dat is in het voetbal niet zo. Dat ergert me.’ Waarop de interviewer (Paul Onkenhout) vraagt: ‘Het geld misvormt ook, toch?’ Foppe de Haan: ‘Als je 18 bent en een miljoen verdient, ga je idiote dingen doen. De kans dat het misgaat, is groter dan de kans dat het goed gaat.’
Lees verder

Brexit

brexit_01
 
Door: Tom van Doormaal
 
 
Rampzalige trajecten, terminale remedies

Het openbaar bestuur bezit het fascinerende vermogen om beleidsmatige fouten tot het einde  te volvoeren. Ik schrijf dit op de dag dat de Britten stemmen over hun lidmaatschap van de EU. Was de Britse EU-toetreding een vergissing?

Rampen

Ik moet denken aan ondergang van de Prinsendam, in de Stille Oceaan, voor de Amerikaanse kust. In het verhaal over de ramp in de NRC stond een soort psychologische analyse. Er was een klein gebrek in de machinekamer, maar in de uren die volgden deden de leden van de bemanning ongeveer alles verkeerd en werd het probleem alleen maar groter. Uiteindelijk slaagden zij er in, ondanks hun opleiding en training, het schip te laten vergaan.

Het is een mooi verhaal; stel dat er niets aan de hand was en je zou de bemanning van circa 20 man vragen het schip met blote handen te doen vergaan, het zou ze vermoedelijk niet gelukt zijn. Ik zou het verhaal nog graag eens teruglezen maar kan het nergens meer vinden.

Het vergaan van de Prinsendam doet mij denken aan de EU: goed getraind, competent, bezig met positieve doelen, maar het schip vergaat toch. Inderdaad: als je het als doel zou stellen, zou het niet lukken.
Lees verder