De overwinning van onrecht

 

Door: Tom van Doormaal

De progressieve politiek is voor recht en rechtvaardigheid, geen twijfel over. Alleen, sinds decennia zien we geen groei in het aandeel van arbeid in onze verdiensten. Mark Rutte spoort de werkgevers aan eens wat beter loon te betalen, omdat de ondernemingen zwemmen in het geld en hun eigen aandelen op kopen.

Het is meer dan wonderlijk. Rutger Bregman vertelde zijn elite gehoor in Davos dat alle kletskoek moest wijken voor maar één geldig onderwerp: “taxes”. Hij oogstte er kortstondige wereldroem mee. De Amerikaanse news shows wilden hem graag ontvangen. Natuurlijk, er zijn ook andere routes naar rechtvaardigheid; maar de belasting is inderdaad een sleutelinstrument.

Maar hielp het? Dat niet. Deze week debatteert de Tweede Kamer over de belastingplan 2020 van het kabinet. Maar helaas, de ouderen, de minst betaalden en de huurders zijn weer de klos. De belastingdruk voor ondernemers wordt weer verlaagd. Asscher lijkt er korte metten mee te maken. https://www.nrc.nl/nieuws/2019/10/25/huurders-ouderen-en-lage-inkomens-de-dupe-van-belastingplan-a3978081

Het centrale begrip is ongelijkheid. In Latijns Amerika is de onrust aanzienlijk, Venezuela is failliet, met Argentinië is het weinig beter gesteld, in Chili neemt de spanning toe. In Europa hadden we de “gele hesjes”. Maar je kunt ook het rechtse populisme zien als onvrede over het “niet-leveren” van een bestuurlijk systeem, dat vastloopt. In Duitsland is de groei van de AfD en de discussie aan de rechterkant van die partij angstaanjagend. Lees verder

Ledenkamer


 
 
Zoals aangekondigd in het bericht van het partijbureau van de Partij van de Arbeid van 14 oktober j.l. is de Ledenkamer ter voorbereiding van de “Politieke Ledenraad” van 16 november 2019 weer geopend. Helaas zijn er nieuwe problemen met het functioneren van de Ledenkamer. Het vereiste inloggen gaat moeizaam en de al ingediende moties zijn slecht of niet vindbaar. Deze “onzichtbare” moties kunnen dan ook niet gesteund worden waardoor leden hiermee niet meer hun stem kunnen laten horen.

Een aantal moties gaan over belangrijke en actuele thema’s. Deze moties willen wij dan ook graag extra onder uw aandacht brengen. Hieronder een
lijst van deze moties met de rechtstreekse koppelingen naar de moties in de Ledenkamer. Lukt het u om in te loggen dan kunt u ze via deze omweg
vinden.

Motie steun de FNV! – verhoog minimumloon en sociaal minimum:
https://ledenkamer.pvda.nl/proposals/2-motie-steun-de-fnv-verhoog-minimumloon-en-sociaal-minimum

Woningdelen:
https://ledenkamer.pvda.nl/proposals/3-woningdelen

Voorkomen pensioenkortingen:
https://ledenkamer.pvda.nl/proposals/4-voorkomen-pensioenkortingen

Stikstof aanpak:
https://ledenkamer.pvda.nl/proposals/5-stikstof-aanpak

Motie schuldenoffensief:
https://ledenkamer.pvda.nl/proposals/6-motie-schuldenoffensief

 
 
 
 
 
 
 

Het concept warmteplan

 

 

Door: Tom van Doormaal

Veel gemeenten moeten van het Rijk een warmteplan maken voor de komende energietransitie, maar zijn zoekende naar toekomstige vormen van warmteopwekking. Helaas ontbreekt vaak de vereiste kennis en de grenslijn tussen de markt voor energie en de collectieve kosten van distributie daarvan. Den Haag zou die grens moeten aangeven. De bewoners werken niet echt mee, maar stellen terechte vragen over hun verplichte investeringen.
Een bericht over de verwikkelingen in Overbetuwe.

Het concept warmteplan

Het gesprek over het concept warmteplan van de gemeente Overbetuwe leverde een aantal opmerkelijke punten op. ( 1 okt. 19) Het gesprek werd getriggerd door de behoefte aan een nationaal beleid.

* De gemeente liet zich vertegenwoordigen door het bureau “Over Morgen”, dat het plan opstelt voor de gemeente; de boodschap is dat kanttekeningen uit de klankbordgroep wel via jonge onderzoekers kunnen worden doorgegeven.

* De uitvoering ontbrak volledig. Daarmee werd getoond dat de politieke gevoeligheid niet groot is: “we” gaan iets doen, maar wie “we “ zijn en wie welke rekening betaalt, blijft vaag. Hoe beweeg je particulieren tot investeren, hoe de overheid tot maken van “maatschappelijke kosten”?

* Het doel van het warmteplan lijkt het plan zelf, de opstelling van wijkplannen, maar niet zozeer wat er werkelijk gebeurt. Dat is het risico van een politiek bepaalde opdracht. De waarde van een papieren product is vast politiek, maar verandert de realiteit rond emissie en klimaat er door?

* Wie doet wat en wie betaalt welke rekening? Dat lijkt maatgevend voor de praktische betekenis van een Warmteplan, maar er is nog weinig of geen antwoord. Het onvermogen van het Rijk om daar heldere lijnen in aan te geven verklaart veel, maar naar Den Haag wijzen is te gemakkelijk. Wat doet de gemeente? Lees verder

Een offensief tegen armoede en schulden

 

Door: Gerard Bosman

 

Inleiding

Nederland staat nummer 14 op de lijst van de rijkste landen ter wereld.1 Alleen een aantal olie- en gasstaten (Qatar, Brunei, de VAR, Koeweit, Noorwegen), een aantal andere belastingparadijzen (Macau, Luxemburg, Singapore, Ierland, Hong Kong, Zwitserland en San Marino) en de Verenigde Staten (nummer 12) gaan ons voor.

Toch is er in ons land bittere armoede, toenemende problematische en risicovolle schulden, zijn mensen steeds meer afhankelijk van vormen van bedeling (voedselbanken, kledingbanken, speelgoedbanken, etc.) en wordt het aantal daklozen groter. Bestaanszekerheid in zijn meest elementaire vorm van eten en drinken, een dak boven je hoofd met energielevering en een zorgverzekering zijn voor een deel van de bevolking niet meer bereikbaar. Armoede wordt ook steeds meer erfelijk, kinderen die in armoede opgroeien hebben een verhoogde kans op ook arm te blijven.

Daar tegenover staat de ongelooflijk exorbitante rijkdom en pathologische, soms exhibitionistische zelfverrijking, waar het geld tegen de plinten klotst en waar men van gekkigheid niet meer weet hoe het te besteden. De inkomens- en vermogensongelijkheid in ons land is veel groter dan onze officiële statistieken ons willen doen geloven2 – alleen landen als de Verenigde Staten van Amerika doen het nog slechter. Het is niet dat we het ons niet kunnen veroorloven om armoede uit ons land te verbannen, het is de hebzucht van degenen die enorme hoeveelheden kapitaal verzamelen en de onwilligheid van onze overheid om tot correctie en dus tot fiscale herverdeling over te gaan, die veroorzaakt dat deze schandalige misstand blijft bestaan. Lees verder

Wat te doen tegen de dreigende pensioenkortingen?

 

 

Door: Gerard Bosman

 

Inleiding

Er dreigt voor zo’n 7 miljoen pensioendeelnemers per 1 januari 2020 een korting op het aanvullende pensioen. Dat is 40% van het totaal aantal deelnemers.1 Het pensioenakkoord blijkt – zoals voorspeld2 – deze korting niet te kunnen voorkomen. Weliswaar verlaagt het akkoord de norm waaronder een korting moet plaatsvinden, en mag er ook eerder geïndexeerd worden, de werkelijkheid is dat de norm (dekkingsgraad3 in jargon) met de huidige rekenrente (de rekenrente waarmee toekomstige inkomsten geraamd mogen worden) zo kunstmatig laag is en bij huidig beleid waarschijnlijk voorlopig zal blijven dat kortingen onvermijdelijk zijn.

Doordat het kabinet die rekenrente op advies van de commissie Dijsselbloem nog verder wil verlagen, zal dit effect alleen nog sterker worden. Bovendien treden door het pensioenakkoord kortingen ook sneller op, doordat de norm nu per jaar bekeken gaat worden in plaats van over het gemiddelde van de laatste jaren. Daar staat tegenover dat, door het per jaar te bekijken en de lagere norm voor de dekkingsgraad, de omvang van de korting geringer zal zijn dan zonder pensioenakkoord. In de praktijk betekent dit dat miljoenen mensen nodeloos in hun portemonnee zullen worden getroffen.

FNV

De roep in de achterban van de FNV om tenminste op dit punt het pensioenakkoord open te breken en in plaats van een nog lagere, een hogere rekenrente te eisen, zal door de dreigende pensioenkorting niettemin sterk toenemen. De beloofde rust op het pensioenfront zal mede daardoor illusoir blijken.

PvdA

Nu onze PvdA een grote rol gespeeld heeft bij het bereiken van het pensioenakkoord, rust op ons ook een verantwoordelijkheid hier de helpende hand te bieden. In de eerste plaats door in ieder geval de verdere verlaging van de rekenrente te voorkomen, onder meer door steun van het akkoord hiervan afhankelijk te maken. In de tweede plaats door een initiatief te nemen voor een andere systematiek van de rekenrente. Tot nu toe heeft onze PvdA zich tegen politieke bemoeienis over de rekenrente uitgesproken, waarschijnlijk uit prudentie. Dit is een moeilijk houdbaar standpunt nu die rekenrente steeds duidelijker een zo groot obstakel blijkt de vormen voor een stabiel aanvullend pensioen. Het maakt onze PvdA onmachtig, terwijl miljoenen Nederlanders straks in de kou dreigen te staan.
Lees verder

Regeren in ballingschap

 

Door: Tom van Doormaal

 

Een tijdje terug legde ik twee mensen uit de hypotheekwereld uit dat ik de huurders wil laten profiteren van de lage rente. Hoe zou dat dan moeten, vroegen mijn gesprekspartners? Door een fonds waarin miljarden worden gestort, want geld lenen kost niks en bouwen van woningen is kapitaalintensief, zei ik ongeveer.

Twee dagen later stond dit verhaal in de Telegraaf. Mijn gesprekspartners waren verbaasd: had ik er bij gezeten, bij de heidedag van de regering? “Alwetend ben ik niet, maar veel is mij bekend”, zei ik, heel bescheiden. Goethe laat het Lucifer zeggen.

Rente

Mijn redenering was eenvoudig. Woningbouw is kapitaalintensief. De sociale huisvesting had de woningwetlening als centraal instrument. Woningcorporaties lenen ook nu nog voor hun bouwtaak per complex, maar die leningen hebben vaak lange looptijden. Bovendien is de huurwetgeving centraal en mede gericht op continuïteit van de corporatie.

Eigenaren hebben het gemakkelijker: zij hebben een hypotheek, met een contract voor looptijd, aflossingsverplichtingen en dergelijke. De hypotheekrente is nog steeds fiscaal aftrekbaar, al is het beperkter dan voorheen. De variatie in de rente is sterk: ooit betaalde ik 10.5%, nu nog 2.6%. Het gevolg daarvan voor de woonlast is aanzienlijk.

Eerlijk is als ook huurders zouden kunnen profiteren van de lage rente. De ECB heeft ons die lage rente gegeven en dat zal vermoedelijk zo blijven. Het betekent dat de marktpositie van sociale huurwoningen en huurders verder verslechtert, vergeleken met kopers en eigenaar bewoners.
Lees verder

Een nieuwe Tien over Rood

PvdA-Logo

Door: Gerard Bosman

Tien punten voor een nieuwe sociaaldemocratische agenda

Waar visie ontbreekt, komt het volk om” – Joop den Uyl

Inleiding

Een nieuwe sociaaldemocratische agenda

Een nieuwe sociaaldemocratische agenda moet een visie en bouwstenen geven om de bakens te verzetten van de Derde Weg politiek, naar een eigentijds sociaaldemocratisch volgend verkiezingsprogramma. Zo’n agenda heeft een langere tijdshorizon dan een voor vier jaar geldend verkiezingsprogramma, maar is qua thematiek en oplossingsrichtingen een stuk concreter en richtinggevender dan een beginselprogramma.

Daarbij hoort ook een eerlijke, hoe pijnlijk ook, analyse van waar we verkeerd af zijn geslagen, om te leren van onze geschiedenis, en te bepalen waar we nu staan. Dat is ook de vergelijking met de beweging Nieuw Links, die in september 1966 met Tien over Rood begon. Vernieuwen, ideologiseren, de verbeelding weer terug aan de macht. Waarbij we ook moeten leren van de fouten van toen, waardoor een nieuw Keerpunt 2021 (55 jaar na de start van Tien over Rood) een progressief-links stembusakkoord kan opleveren dat leidt tot een progressief-links kabinet dat wel haar programma realiseert.

Met Lodewijk Asscher willen we een radicaal alternatief, een nieuwe doorbraak

Met Lodewijk Asscher1 zeggen wij dat onze PvdA het radicale alternatief moet presenteren tegen het neoliberalisme, met zijn overmatige individualisme en zijn eenzijdig financieel-economische oriëntatie. Het is tijd voor een nieuwe doorbraak, een nieuw sociaal contract, dat weer gebaseerd is solidariteit in het collectief.

 

We zeggen het onze partijleider na: “Onze tijd schreeuwt daarom om een nieuwe doorbraak. Het is tijd ons sociale model – onze verzorgingsstaat met kracht te verdedigen. Niet vanwege de instituties of de regelingen met afkortingen maar vanwege het feit dat als we zekerheid bieden voor iedereen individuele vooruitgang vanzelf komt. (…) De kracht van het collectief. Alleen samen, als collectief kunnen we verandering aanbrengen. Alleen samen brengen we een nieuwe balans aan in deze samenleving. Alleen met samenwerking kunnen we echte oplossingen bieden voor globalisering en het verdwijnen van grenzen, voor de opwarming van de aarde, voor vluchtelingenstromen en de internationale dreiging van geweld. Daar moeten we nationaal en internationaal de krachten voor bundelen. Allereerst moeten we ons onttrekken aan de gelaten acceptatie van globalisering in de huidige vorm. En wel op basis van de beginselen van Den Uyl. Eerlijke spreiding van inkomen, macht en kennis.”2
Lees verder