Murray Bookchin en het eco-anarchisme

earth-1013746_1280
 
 
Door: Tom van Doormaal

Een Amerikaanse activist bekende mij ooit dat hij communist was: dat was dapper in de jaren tachtig, want dan was je volksvijand. Hij had gedemonstreerd en uit een rijdende auto was op hem geschoten. Gaat dat hier zo in de V.S. ? Ik was Mokum gewend, waar de menigte “water” riep en het politie-waterkanon vervolgens voor vertier zorgde. In de V.S. werd met links echt strijd geleverd.

Tot klein, echt links moet ook Murray Bookchin worden gerekend. In de meeste literatuur komt hij niet voor, hij heeft geen formele opleiding gehad, geen academisch curriculum. Hij heeft wel een aantal boeken en nog meer artikelen geschreven, maar in indexen is hij niet te vinden. Zijn betekenis in het ecologisch activisme, de anti-kernenergie beweging, de ontwikkeling van een linkse vakbeweging in de V.S. lijkt niettemin aanwezig. Spreken kon hij als geen ander en dat deed hij veel. Schrijven deed hij ook: zijn vriendin voltooide vorig jaar een boeiende biografie. (Janet Biehl)

Ik struikelde over zijn naam toen ik met enkele lezers van Sargasso in discussie raakte over Rojava, een Koerdisch staatje in Noord Syrië. De vormgeving van het bestuur daar lijkt, in zijn nog prille vorm,  afkomstig uit zijn denken en overgebracht, via de gevangenis van Öcalan. Rojava lijkt te werken. Daar wordt Erdogan nerveus van: stel dat zijn Turkse Koerden dat model gaan volgen…

Youtube heeft diverse video’s van hem, de meeste nogal lang, want een vakbondsman in Amerika kan spreken, alsof hij het heeft uitgevonden. Maar ook een enkele korte is te vinden, b.v. deze uitleg van zijn bekering tot het anarchisme. Toen ik een bespreking zag van Janet Biehl’s boek, moest ik het lezen.
Lees verder

De financialisering van de sport

Het is volop Sportzomer – op radio, tv en sociale media kan je de topsport niet missen, het is onontkoombaar. Sport is mateloos populair, bijna iedereen lijkt te kijken en te volgen. Door reclame en merchandising kan er met sport dan ook veel geld verdiend worden. Door een kleine groep sporters dan, en door sportmakelaars, reclamebedrijven en hun opdrachtgevers.

Voetbal is nog steeds de grootste sport, daar gaat dan ook het meeste geld in om. Foppe de Haan (‘ik ben een sociaal-democraat hè’, welk woord hij associeert met ‘solidariteit, zorg voor elkaar, delen, gelijke kansen’) ziet de veranderingen in het voetbal met zorgwekkende verwondering aan in het Zomermagazine van de Volkskrant van 6 augustus jl. ‘O ja. Geld. Geld is leuk, maar geld maakt veel dingen niet leuk. Ik kan het de jongens niet kwalijk nemen, maar kijk eens naar de salarissen. Kunnen ze dat waard zijn? Het stuit me tegen de borst. Ik ben sociaal-democraat hè, ik vind dat alles zo veel mogelijk eerlijk moet worden verdeeld. Maar dat is in het voetbal niet zo. Dat ergert me.’ Waarop de interviewer (Paul Onkenhout) vraagt: ‘Het geld misvormt ook, toch?’ Foppe de Haan: ‘Als je 18 bent en een miljoen verdient, ga je idiote dingen doen. De kans dat het misgaat, is groter dan de kans dat het goed gaat.’
Lees verder

Brexit

brexit_01
 
Door: Tom van Doormaal
 
 
Rampzalige trajecten, terminale remedies

Het openbaar bestuur bezit het fascinerende vermogen om beleidsmatige fouten tot het einde  te volvoeren. Ik schrijf dit op de dag dat de Britten stemmen over hun lidmaatschap van de EU. Was de Britse EU-toetreding een vergissing?

Rampen

Ik moet denken aan ondergang van de Prinsendam, in de Stille Oceaan, voor de Amerikaanse kust. In het verhaal over de ramp in de NRC stond een soort psychologische analyse. Er was een klein gebrek in de machinekamer, maar in de uren die volgden deden de leden van de bemanning ongeveer alles verkeerd en werd het probleem alleen maar groter. Uiteindelijk slaagden zij er in, ondanks hun opleiding en training, het schip te laten vergaan.

Het is een mooi verhaal; stel dat er niets aan de hand was en je zou de bemanning van circa 20 man vragen het schip met blote handen te doen vergaan, het zou ze vermoedelijk niet gelukt zijn. Ik zou het verhaal nog graag eens teruglezen maar kan het nergens meer vinden.

Het vergaan van de Prinsendam doet mij denken aan de EU: goed getraind, competent, bezig met positieve doelen, maar het schip vergaat toch. Inderdaad: als je het als doel zou stellen, zou het niet lukken.
Lees verder

Thorbecke’s Huis een ruïne?

bouwval_01
Door: Tom van Doormaal
 
 
 
De VNG vroeg de commissaris in Noord Brabant, Wim van de Donk, een commissie voor te zitten die “de Commissie Toekomstgericht lokaal bestuur” ging heten.

Sleutelzinnen: “Het ‘recht op ongelijkheid’ (tussen gemeenten, TvD) vraagt een andere verhouding tussen de bestuurlijke lagen van de overheid. Het vraagt ook om het doorbreken van sectorale benaderingen door de verschillende departementen.” (p.19)

En: “En om een andere houding van het parlement, dat nog steeds gericht is op uniformering en bij individuele verschillen in een risico-regelreflex schiet.”(p.20)

Hier staat in een paar zinnen dat het huis van Thorbecke een ruïne is. De fixatie op bestuurlijke gelijkheid is onnodig, de financiële verhoudingen tussen bestuurslagen moeten op de schop, de sectorale aanpak der departementen is verkeerd, het parlement moet eens stoppen met het micromanagement en het koesteren van de misplaatste idee dat het over alles gaat. Ik vat het maar even samen.

Dat is strong stuff. De commissie bestond ook niet uit beginnelingen, dus wat is er aan de hand?

Taal en probleemstelling
Lastig is de taal: de commissie schrijft in een bestuurlijk idioom dat bij de VNG vast begrepen wordt, maar dat voor een betrokken burger vooral leeg is. Het bestuur wordt geconfronteerd met “maatschappelijke opgaven” en daar effectief mee omgaan, lijkt de kerntaak. Dat voert tot “prudente en gedragen besluitvorming”. Alleen, zou het probleem zijn dat de opgaven uit de maatschappij niet meer door de lokale overheid worden vertaald in prudente besluitvorming? Of speelt er meer?
Lees verder

Eerst maar eens terug naar onze waarden, als Partij van de Arbeid door Iman Heijstek

Zaterdag hebben we – op de Politieke Ledenraad – een motie voor het eindelijk goed laten werken van het kinderpardon met 80% van de stemmen aangenomen omdat het nog stede vaak misgaat. (weten jullie nog dat Diederik Samsom zei: “Dat alleen al vanwege die deal met de VVD over het kinderpardon, het regeerakkoord – dat hij met Rutte sloot – steun verdiende”?)

Vandaag op de voorpagina van Trouw; PvdA-leden pleiten voor ruimere regeling. Partijtop wil er niet aan.
Attje Kuiken zei gelijk al dat ze niet al die Albanezen die hier aan de lopende band zwager raken op kon nemen.
Verder had ze als excuus dat ze geen toverstafje had.
Ze had natuurlijk ook eerlijk kunnen zijn door te zeggen. Dat lukt niet met de VVD, want Zijlstra verzet zich al tehen het redden van drenkelingen.

Ik heb gevraagd wat ze ging doen aan al die uit de AZC’s verdwijnende kinderen. Het werd duidelijk dat ze er niet voor naar Staatsecretaris Dijkhof durft (Die man wordt ook door de PvdA fractie alom geprezen)

Hans Spekma legde z’m hand nog op m’n arm omdat hij blij was met mijn vraag over de verdwenen kinderen.
Maar ook dat krijgt geen gevolg. De VVD wil er niet aan.

De Partij-top heeft wel veel mooie woorden, maar de VVD zegt nee en dan is het dus ook voor de PvdA; NEE!

Hoezo hebben we geen pakt met de duivel gesloten. We worden meegezogen door een partij die drenkelingen liefst ziet verzuipen en die van geen barmhartigheid wil weten, Zelfs niet aangaande kinderen.
Dijkhof heeft 110 kinderen toe gelaten, maar er 1120 weggestuurd.

Hoe groot het probleem is blijkt uit een actie van Whocares. Ondanks alle mooie woorden beantwoord de PvdA die vraag alleen in retorische zin: “Who cares?”

Hor nu verder?
Ik ben bang dat de roep om Aboutaleb ook niet gaat helpen. Als ik Ahmed was bleef ik in Rotterdam, want daar kan hij werkelijk wat doen. Laat de PvdA eerst maar eens haar eigen huis schoonmaken, het Van Waarden nog eens bestuderen en zich na de verkiezingen eerst maar een jaartje intern gaan schamen.

Het verraad aan de kinderen is niet het enige waarvoor we ons – als partij – moeten schamen. De lijst is te lang en dit wil ik eerst even kwijt.

Politieke partijen als probleem

scheuring_02

Door: Tom van Doormaal

Bij het ontluiken van mijn politieke bewustzijn bleek er ineens een beloftevolle groep te bestaan, die zich Democraten 66 noemde. Ze hadden het wel gehad met de ideologische standaardconfrontaties en hun voorman, Hans van Mierlo, ontwikkelde een “ontploffingstheorie”.

Hun eerste pamflet kocht ik bij het boekwinkeltje op de hoek, in Amsterdam Zuid. Ik vond het “pragmatisme” van Hans Gruyters een beetje schraal. Maar Hans van Mierlo kon goed verklaren waarom dat nodig was: de politiek draaide om slaapverwekkende, ideologische tegenstellingen.

We zijn nu een halve eeuw verder. Het politieke systeem is niet ontploft, zoals Van Mierlo wilde, de kroonjuwelen der staatrechtelijke hervormingen, bleken sieraden uit een gokkast op de kermis. Femke Halsema hield voor de Correspondent in Nijmegen een verwant pleidooi voor een mentaliteitsverandering. Mijn conclusie is dat pleiten voor mentaliteitsverandering niet zinvol is.

Intussen komen er verontrustende geluiden uit het systeem; traditionele partijen hebben zoveel ledenverlies dat zij al een poging hebben gedaan nieuwe financiering te vinden. Een nieuwe partij,  de PVV staat in de gunst, maar heeft maar één statutair lid en een onheldere financiering.
Lees verder

Idiote oproep om Samsom opnieuw lijsttrekker te maken

Wouter van Oorschot roept in de NRC van 10 mei op om Samsom in 2017 weer opnieuw lijsttrekker van de PvdA te maken. Hij is vast lid van een andere partij die de PvdA het liefst definitief naar de ondergang wil leiden, anders kun je niet zulke onzin schrijven. Wellicht is hij bevriend met Rutte, die schijnt het tegenwoordig quasi-liefkozend over het ‘PvdA-tje van Diederik’ te hebben.

Tijdens de afgelopen drie verkiezingen hebben wij als PvdA zware nederlagen geleden. Bij de laatste verkiezingen voor de gemeenteraad werd de PvdA weggevaagd in veel steden. Bij de laatste provinciale statenverkiezingen verloor onze partij in alle 393 gemeenten. Sinds maart van dit jaar staat mijn partij zelfs op een historisch dieptepunt van nog maar acht zetels in de peiling, de 7e partij van het land, en een verlies van bijna 80% ten opzichte van 2012.

Ook de gesprekken op straat laten heel duidelijk zien dat onze partij te kampen heeft met een diepe vertrouwenscrisis in de samenleving. De PvdA heeft een ernstig probleem als het gaat om de geloofwaardigheid, betrouwbaarheid en herkenbaarheid. En ook bij onze leden – in plaats van 100.000 leden erbij, zoals Hans Spekman, die vier jaar geleden beloofde, zijn er 10.000 leden minder. Vooral veel mensen die al heel lang lid zijn en ook veel-oud kader verlaten uit onvrede de partij.
Lees verder