Probleemdiagnoses en oplossingen

Door: Tom van Doormaal

Wie is er tegen “verheffing en verbinding”? Maar moet het via een “nationaal programma”? Het lijkt een vraag voor een slapeloze nacht. In een door de VVD gedomineerd politiek klimaat is dat niet zo’n kansrijk idee.

Moet het Rijk de regie nemen bij volkshuisvesting? Ik heb bij het Rijk gewerkt, toen die regie daar werd uitgeoefend; ik twijfel of ik die vraag positief zou beantwoorden. Het Rijk is niet zo geweldig als regisseur.

De eerste vragen komen op bij herlezing van het verhaal van Louis Plas over “de Nieuwe Wijkaanpak”. Het was in 2016 een plan van Linksom! in de PvdA. Inmiddels laat een recent onderzoek van het RIGO zien dat er weer een wijkenprobleem groeit.

De tweede vraag wordt opgeroepen door het verhaal van Neerbosch en Nijboer in Mejudice. Zij analyseren de problemen rond wonen en volkshuisvesting en concluderen dan dat het Rijk de regie moet terugnemen, omdat de decentralisatie is mislukt.

Op zich zijn het prima verhalen. Maar de oplossingen en remedies overtuigen mij niet. Dat knaagt. Waarom volg ik de analyses, maar geloof ik niet in de oplossingen? Is het omdat ik de praktijk van die oplossingen van binnenuit heb gezien? Het noopt tot zelfonderzoek.

Overheid en markt

Na 1945 was er veel te doen aan woningbouw: oorlogsschade, immense woningvraag, achterstallig onderhoud en krotten. De rol van het Rijk werd met “wederopbouw” aangeduid. Het was een centraal gestuurde marktinterventie waarmee niemand veel moeite had.

Zo centralistisch was de volkshuisvesting voordien niet. Rijkszaak, maar gemeentetaak, was de slogan voor de woningwet. Rond de eerste wereldoorlog verveelvoudigde de rijksbegroting, door de grote stijging van kosten van bouwmaterialen. Het rijksbeleid was in beginsel terughoudend, maar reageerde op externe omstandigheden.
Lees verder

Advertenties

Verslag bijeenkomst Eigen Schuld?


Door: Dick Kalkman

Met bijzondere dank aan Gerard van Oosterhout vindt u hieronder het video-verslag van de Linksom bijeenkomst Eigen Schuld? Een bijeenkomst over de echte oorzaken en effectieve aanpak van schulden.

U ziet daarin o.a. (in alfabetisch volgorde) de bijdragen van Amma Asante, Gerard Bosman, Joke de Kock, Paul Scheerder, Pieter Hilhorst, Roel in ’t Veld, William Moorlag en Winnie Hofland.

Motie over een ander zorgstelsel

Door: Gerard Bosman

We zijn allemaal geschrokken van het plotselinge, overhaast en slecht georganiseerde faillissement van twee ziekenhuizen, niet toevallig in handen van een commerciële zorgondernemer, Loek Winter. Tientallen miljoenen aan overheidssubsidie zijn verdwenen, meneer liet zich als bestuurder voor 7,5 dag per week (!) aanstellen om de wetgeving over topbeloning in de zorg te ontwijken , hij bestelde voor miljoenen aan medicijnen bij een bedrijf waar hij zelf een belang in had, maar die niet door zorgverzekeraars vergoed worden, bezuinigde op basiskwaliteit als onderhoud, betaalde personeel zo slecht dat velen alleen als zzp-er er wilden werken, en dreigt nu bij beide ziekenhuizen weer opnieuw, via andere bedrijven waarin hij participeert, opnieuw betrokken te zijn bij overnamekandidaten voor een doorstart. Een enorme publieke kapitaalvernietiging vindt plaats en meneer Winter schraapt alleen nog maar meer geld weg naar zijn eigen portemonnee. In dezelfde week stuurde het kabinet een voorstel naar de Kamer om winstuitkeringen in de zorg mogelijk te maken. De zorgverzekeraar blijkt opnieuw alleen op geld te sturen en niet op kwaliteit en draait zonder oog voor de continuïteit van zorgverlening en zorgrelaties tussen patiënten en medici in een keer de geldkraan dicht. De minister en zijn ministerie deden niets met de informatie die zij wel hadden, en liegen daarover tegen het parlement. Ze verklaren zich onmachtig, ze gaan er niet over, maar worden door een Kamermeerderheid nu toch gedwongen iets te doen. En de zorgeconomen worden in de media niet moe te verklaren dat deze faillissementen goed zijn voor het stelsel, want dat ruimt de rotte appels op. De enige echte rotte appels, de heer Winter c.s. en zorgverzekeraar Zilveren Kruis Achmea, blijven echter buiten schot.
Lees verder

Exit redelijkheid en spaarzaamheid; terug naar Keynes?


Door André Stroop

Twan van Lieshout won begin dit jaar de Banningprijs 2018 met zijn essay ‘Weg van het redelijke midden’. In deze bijdrage krijgt Twan nog wat nadere argumenten mee: de uitgangspunten van het financieel-economische beleid van de PvdA, inclusief het begrotingsbeleid moeten inderdaad fundamenteel op de schop. Maar niet alleen omdat Van Waarde dat vraagt, maar vooral ook omdat dat economisch heel verstandig is.

In zijn prijswinnende essay ‘Weg van het redelijke midden’ meldt Twan van Lieshout dat het voor het herstel van de positie van de sociaaldemocratie in het algemeen en de PvdA in het bijzonder niet nodig is om nieuwe waarden te ontwikkelen, maar wel om twee bestaande waarden te laten vallen: redelijkheid en spaarzaamheid. Hij verwijst in dat verband ook naar het Van Waarde manifest, waarin onder meer staat dat de PvdA terug moet naar het anticyclische Keynesiaanse begrotingsbeleid. Daarbij hoort volgens Van Lieshout ook een nieuwe agenda van werkelijke herverdeling, echte gelijke kansen, mogelijkheden voor oudere mensen die hun werk zijn kwijtgeraakt en een publieke sector die haar burgers weer dient in plaats van hen te wantrouwen. Maar, zo stelt hij vast, dergelijk anticyclisch beleid is helaas niet goed uitvoerbaar binnen ‘de monetair-economische EU-politiek’.

Dat moet dus anders, maar zulks impliceert volgens Van Lieshout naast een doordachte economische analyse ook de intellectuele moed om die vernieuwde aanpak door te voeren en te verdedigen. Dat doe je enerzijds door afstand te nemen van het neoliberale economische beleid waar de PvdA verantwoordelijkheid voor heeft genomen met haar deelname aan Rutte II, maar anderzijds vooral door de huidige PvdA-visie over het financieel-economisch beleid fundamenteel op de schop te nemen.
Lees verder

Voorbereiding Politieke Ledenraad


Door: Dick Kalkman

Op 17 november wordt er een PvdA – “Politieke Ledenraad” gehouden. Ook is er dan een actiedag.

Graag attenderen wij u op twee zaken:
1. De moties voor de Politieke Ledenraad;
2. De bijeenkomst van Linksom ter voorbereiding van de Politieke Ledenraad.

1. Graag maken wij u opmerkzaam op de openstelling van de ledenkamer van de Partij van de Arbeid: https://ledenkamer.pvda.nl/
Leden van de PvdA mogen aldaar voor een korte periode moties indienen en met elkaar communiceren.

Vanuit de achterban van Linksom zijn er al drie moties ingediend:
1192. Eerlijke energietransitie
1193. Geen gedoogsteun aan Rutte III
1194. Campagne provinciale verkiezingen verrijken met inzet voor Eerste Kamer om Rutte III zijn meerderheid te ontnemen

Opdat bovenstaande moties tijdens de Politieke Ledenraad behandeld mogen worden moeten zij voldoende steun krijgen. In de ledenkamer kunt u deze en andere moties daartoe steunen.

2. Graag nodigen wij u uit voor de Linksom bijeenkomst op Donderdag 8 november aanstaande (19:00 uur) ter voorbereiding van de PvdA – “Politieke Ledenraad” van 17 november aanstaande. Noteer deze data. Wij bespreken dan onze gezamenlijke inbreng voor de verwachte themadiscussies, de moties & actuele moties en uiteraard gaan wij in op de politieke actualiteiten. Ook bepalen wij graag, samen met u, de programmering van onze activiteiten in 2019.

Omdat de agenda van de Politieke Ledenraad nog niet gecommuniceerd is sturen wij belangstellenden (schrijf u in op / volg deze website) de concept agenda voor deze Linksom bijeenkomst later toe. Heeft u actuele politieke onderwerpen die u graag met anderen wilt bespreken schroom dan niet om uw wensen kenbaar te maken!

Partijkantoor Rotterdam, Willem Smalthof 95, 3031 NM Rotterdam.

Linkse samenwerking opbouwen

Door: Chris Peeters

In een recent interview in VN meldt Lodewijk Asscher dat hij hard werkt aan de linkse samenwerking en uitziet naar een linkse regering (https://www.vn.nl/asscher-interview/).
Helaas weten we uit de geschiedenis dat de Haagse conjunctuur voor die linkse samenwerking heel wisselvallig is. Wil de partijtop zo rond de verkiezingen de PvdA toch weer vooral scherp profileren??
Alle reden dus voor de mensen die linkse samenwerking een warm hart toedragen om die linkse samenwerking vooral op het lokale niveau gestalte te geven, zodat er onder de leden een breed draagvlak voor ontstaat.

En er is een uitermate geschikt en belangrijk onderwerp voor zo’n lokale samenwerking: de overschakeling naar aardgasvrije wijken. De opwarming van de aarde is de belangrijkste uitdaging waar de sociaaldemocratie voor staat. We stevenen af op drie graden temperatuurstijging, en als dat gebeurt komt onze beschaving in gevaar. Het aardgasvrij maken van wijken kan een belangrijk onderdeel van een stevig klimaatbeleid zijn: 60% van ons energiegebruik is voor verwarming.

Dat zal een langdurig en complex proces zijn. In Nijmegen zijn de eerste twee wijken waar we mee beginnen rond 2035 aardgasvrij! Voor dat proces is draagvlak onder de bewoners cruciaal. En andersom kan dat proces het draagvlak voor andere maatregelen binnen het klimaatbeleid versterken. De PvdA kan haar leden betrekken bij dat proces in de wijken. Het is volstrekt onvoldoende als dat alleen een zaak is voor onze vertegenwoordigers in de raad. Dat heeft bovendien als grote voordeel dat de PvdA weer meer een beweging wordt, die haar leden actief bij de maatschappelijke strijd betrekt. Ik denk dat veel leden daar naar snakken!

Het is ook onzin om dat alleen als PvdA te doen. Ook de leden van GroenLinks en de SP kunnen actief aan dat proces bijdragen. Als we zo een aantal jaren intensief in zoveel mogelijk gemeenten hebben samengewerkt aan een urgent maatschappelijk probleem kan dat op landelijk niveau bij de volgende verkiezingen onmogelijk genegeerd worden (en reken maar dat het klimaat bij die verkiezingen een urgent thema is). Linksom kan en moet bij zo’n project een belangrijke rol spelen!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Afhankelijkheid als gif


 
Door: Tom van Doormaal
 

In dit verhaal probeert Tom van Doormaal een eenvoudige vraag uit: welke belemmeringen werken bij mensen aan het werk krijgen? Dat mag een Partij van de Arbeid zich afvragen. Is het tegenwerking, is het ingewikkelde en afhankelijk makende regelgeving? En gesteld dat het allemaal waar is, hoe lossen we dat dan op?

Nu de economie weer opbloeit, zou het aantal uitkeringsgerechtigden toch moeten dalen. Het economisch herstel schept toch werkgelegenheid? Er wordt gekermd over migranten en vluchtelingen, maar neemt onze economie die niet op, dan? Zijn er geen arbeidskrachten nodig?

Maar nog steeds staat een harde kern aan de kant. De ondernemers die de Participatiewet uitvoeren, zoeken het vooral in lonen beneden de norm, alsof zij de kapitalisten zijn uit de karikaturen van de arbeidersbeweging. De bemiddelaars zwemmen in de vacatures, maar kandidaten daarvoor zijn er weinig. Daardoor stagneert succesvol combineren van vraag en aanbod.

Het is een ongemakkelijk. Waarom kunnen wij zo weinig mensen aan het werk krijgen? Waarom is het bestand bijstandstrekkers niet gedaald, waarom krijgen we zo weinig vluchtelingen aan de slag?
Lees verder